Sty 27

Badania empiryczne na temat zjawiska wykorzystywania seksualnego dzieci

Na świecie przeprowadzono wiele badań empirycznych na temat omawianego  zjawiska, a uzyskane w różnych krajach rezultaty wykazują dużo podobieństw.  Z danych badaczy amerykańskich, jak podaje L. Starowicz (1994), wynika że około jedna trzecia kobiet i co dziesiąty mężczyzna doświadczyli wykorzystywania seksualnego w dzieciństwie.

K. Browne i M. Herbert (1999), opierając się na badaniach Bakera, Duncana i Halla z 1985 r., podają, że w Wielkiej Brytanii ok.8% mężczyzn oraz 12-16% kobiet twierdzi, że jako dzieci byli wykorzystywani seksualnie.

I. Pospiszyl (1994) podaje , że w Polsce ok.13% dziewcząt i 12% chłopców doświadczyło jakiejś formy przemocy seksualnej.

W 1997 r. L. Krzętowska (1998) przeprowadziła badania na temat przemocy seksualnej. Z jej badań wynika, że najczęściej ofiarami kazirodztwa są dziewczynki w wieku 11-12 lat (60,5%) oraz chłopcy w wieku 14-16 lat (39,5%). Czynów lubieżnych wobec dzieci dopuszczają się ojcowie biologiczni (w 62% przypadków), ojczymowie (21%), bracia (14%), dziadkowie (3%).

Z badań epidemiologicznych wynika jednocześnie, że zjawisko przemocy seksualnej wobec dzieci jest powszechnie spotykane i obejmuje wszystkie regiony świata, a w niektórych krajach  ma ono narastający charakter (L. Starowicz 1994).

Z innych badań wynika ponadto, iż 90% ofiar kazirodztwa nigdy nie przyznało się nikomu do tego, co im się zdarzyło lub miało miejsce w ich życiu (S. Forward 1996).Oczywisty jest fakt, że dzieci , tego typu doświadczenia utrzymują w tajemnicy przed światem .Większość z nich  z przeżytego koszmaru nie zwierzyła się nikomu lub uczyniła to dopiero po latach milczenia. Należy też zwrócić uwagę, że podejmowane kontakty seksualne wykraczają poza dopuszczalne społecznie formy ekspresji miłości w rodzinie. Taka sytuacja jest tym bardziej prawdopodobna jeżeli chodzi o małe dziecko. Ono wie lub podejrzewa, że zachowania takie posiadają charakter seksualny, ale traktuje je jako normalny przejaw uczuć rodzicielskich czy braterskich. O inności, nienormalności swych doświadczeń często dowiaduje się dopiero po latach.

0
komentarzy

Sty 22

Strajk szkolny 1905

Kościół Katolicki jako instytucja zwykle popierał władze zaborcze. I tak samo było podczas wielkiego strajku szkolnego w roku 1905, którego głównym postulatem było wprowadzenie do szkół języka polskiego jako wykładowego. Arcybiskup warszawski Wincenty Popiel mówił: „[…] zaklinam was, rodzice, nie dajcie się otumanić pustym frazesom; nie słuchajcie ani gołosłownych obietnic, ani zatrważających gróźb. Nie wahajcie się z rozpoczęciem roku szkolnego wieść dzieci wasze do szkół czy to prywatnych, czy publicznych, słowem, rozpocząć przerwane dzieło wychowania, według środków, jakimi rozporządzacie, nie krepując nikogo w sprawie, która zbyt jest doniosła, aby kierować nią miała jakaś ukryta komenda. Nie zapominajcie, że za losy waszych dzieci nie kto inny, tylko wy odpowiadać będziecie przed Bogiem i krajem”. Jak zwykle Kościół Katolicki w nosie miał Polskę, Polaków, polską kulturę i język – dbał (i dba nadal) tylko o własne interesy.

[H. Kiepurska, Warszawa w rewolucji 1905-1907, Wiedza Powszechna, Warszawa 1974, s. 130]

0
komentarzy

Gru 28

Dojrzewanie – etap w rozwoju dziecka

[kontynuacja pracy magisterskiej z marca]

Kolejnym etapem w rozwoju jest dojrzewanie i związany z nim skok pokwitaniowy. W okresie tym chłopcy chętnie uprawiają różnorodne formy aktywności sportowej, odczuwają potrzebę ruchu oraz ćwiczeń fizycznych. Następuje u nich duży przyrost siły w związku z wyraźnym rozwojem mięśni. Dziewczęta natomiast stają się ruchowo leniwe i zaczynaj ą unikać wszelkiego wysiłku. Ze względu na zaburzenia fizjologiczne, niektóre formy ruchu nie są w tym okresie zalecane, np. wyścigi kolarskie, biegi długie, pływanie na długich dystansach, boks czy dźwiganie ciężarów. Inne natomiast są pożądane, np. gry indywidualne i zespołowe, gimnastyka czy lekka atletyka. Okres ten charakteryzuje się tzw. pubertalną niezręcznością. Ruchy stają się niezręczne, zmniejsza się ich zdolność uczenia się, brak im harmonii, mniejsza jest ich dokładność oraz rytm. Są to jednak zaburzenia przejściowe, które powracają do równowagi w okresie młodzieńczym, w którym następuje ukształtowanie się pełnej motoryczności, która jest zrównoważona z dużym bogactwem ruchów i o wysokim poziomie zdolności motorycznych. Wyższy poziom owych zdolności posiadaj ą mężczyźni, a kobiety przewyższaj ą ich jedynie w ruchach wymagaj ących dużych precyzji, zachowania równowagi oraz gibkości. Mężczyźni osiągają szczytowe możliwości motoryczne w wieku ok. 19-20 lat. W okresie wieku dojrzałego poziom zdolności zależy od aktywności ruchowej człowieka. Może on utrzymywać się na swoim wysokim poziome, bądź stopniowo się obniżać. W związku z powolnym dominowaniem procesów katabolicznych nad anabolicznymi, pojawiającymi się w wyniku starzenia organizmu, zauważamy stopniowe obniżanie się wydolności poszczególnych narządów. Występuj ą trudności w dostosowaniu się do nowych sytuacji, dłuży jest okres powrotu organizmu do stanu równowagi, zanika naturalna potrzeba ruchu oraz pojawia się tendencja do ucieczki przed nauczaniem nowych [1] czynności ruchowych. Postępująca demielinizacja włókien nerwowych powoduje tzw. starczą nieporadność. Ale i w tym okresie bardzo ważne jest utrzymanie niektórych czynności ruchowych na określonym poziomie. Będą to przede wszystkim te ruchy, które odpowiadają za czynności samoobsługowe[2].


[1]     Malinowski A., Norma biologiczna a rozwój somatyczny człowieka, IWZZ Warszawa 1984.

[2]     Kozłowski S., Znaczenie aktywności ruchowej w rozwoju fizycznym człowieka, PWN Warszawa 1987.

0
komentarzy

Lis 04

Procedura przebiegu badań i jej opis

z metodologii pracy magisterskiej

Na początku została określona koncepcja badań, która wiązała się z ustaleniem zakresu prowadzonych badań empirycznych, zapoznaniem się z literaturą, a także sformułowaniem celu pracy, problemów i hipotez badawczych, na podstawie których został dokonany wybór metod i technik badawczych, koniecznych do skonstruowania właściwych narzędzi. Ze względu na osiągniecie złożonego celu pracy posłużono się arkuszem obserwacyjnym oraz kwestionariuszem wywiadu.

Do realizacji badań przystąpiono 20 września 2011 roku i trwały one do 25 października 2011 roku. Obserwacje przez ten okres były prowadzone w oparciu o sporządzony kwestionariusz raz w tygodniu w Domu Narodowym w Cieszynie, we wtorki od godziny 15.30 – 19.30, w poszczególnych grupach wiekowych. Po zakończeniu obserwacji, badana grupa została poinformowana przez prowadzącego o celach, w jakich były one wykonywane.

Wywiad z panią … został przeprowadzony 18 października 2011 roku, w oparciu o sporządzony kwestionariusz, zawierający 12 pytań przygotowanych, natomiast 3 pozostałe wyniknęły z wypowiedzi rozmówcy.

Po uzyskaniu odpowiedniej ilości materiału badawczego przystąpiono do jego analizy i interpretacji, więc opracowywania zgromadzonych informacji oraz formułowania wniosków.

0
komentarzy

Paź 28

Kwestionariusz ankiety

ANONIMOWY KWESTIONARIUSZ ANKIETY

Jestem studentką … w …. Prowadzę badania na temat działalności resocjalizacyjnej Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w Wałbrzychu. Wyniki badań wykorzystane będą wyłącznie do celów naukowych. Proszę o udzielanie na każde z pytań szczerych, rzetelnych i wyczerpujących odpowiedzi. Informuję, że niniejsza ankieta jest anonimowa.

Metryczka

Wiek

  1. 13-14 lat
  2. 15-16 lat
  3. 17-18 lat

Miejsce mojego zamieszkania:

  1. Miasto
  2. wieś

Struktura mojej rodziny:

  1. pełna
  2. rozbita
  3. zastępcza

Wykształcenie moich rodziców:

Matki

  1. podstawowe
  2. zawodowe
  3. średnie
  4. wyższe

Ojca

  1. podstawowe
  2. zawodowe
  3. średnie
  4. wyższe

Liczebność mojej rodziny:

  1. jedynak
  2. mam jedno rodzeństwo
  3. rodzina wielodzietna

Pytania właściwe

  1. Jak myślisz, którego ze sposobów musiałby użyć wychowawca, by pomóc Ci w rozwiązaniu jakiegoś problemu? (zaznacz właściwą odpowiedź)
    1. lubię, gdy wychowawca sugeruje mi własne sposoby rozwiązań danej sytuacji i daje możliwość wykorzystania jednej z nich w mojej sytuacji
    2. wolę, gdy wychowawca uświadamia mi skutki mojego postępowania
    3. chciałbym, aby wychowawca umożliwiłby mi rozwiązywanie problemów wspólnie z grupą przy jego pomocy
  1. Dlaczego wykonujesz polecenia wychowawcy? (zaznacz właściwą odpowiedź)
    1. ponieważ mnie o to prosi
    2. moi koledzy też tak postępują
    3. ponieważ boję się, że spotka mnie kara
    4. oczekuję, że spotka mnie nagroda
    5. nie robię tak, jak chce wychowawca
  1. Skąd wiesz, jak powinieneś postępować w różnych sytuacjach życiowych? (zaznacz właściwą odpowiedź)
    1. nauczyli mnie tego rodzice
    2. obserwuję kolegów i postępuję tak jak oni
    3. staram się postępować zgodnie ze wskazówkami wychowawców
    4. z mediów (telewizja, radio, Internet)
  1. Czy czujesz, że możesz liczyć na zrozumienie i pomoc ze strony wychowawców
    w rozwiązywaniu trapiących cię problemów?
    (zaznacz właściwą odpowiedź)

    1. Tak
    2. nie zawsze, czasem wychowawcy brakuje czasu lub cierpliwości
    3. rzadko, wychowawców raczej nie interesują moje problemy
    4. nie liczę na pomoc wychowawców, sam rozwiązuje swoje problemy
    5. nie
  1. Co najchętniej robisz w czasie wolnym? (zaznacz właściwą odpowiedź)
    1. uprawiam sport
    2. rozwijam swoje zainteresowania uczestnicząc w zajęciach tematycznych
    3. czytam książki
    4. oglądam telewizję,
    5. słucham muzyki
  1. Czy w ośrodku masz możliwość uczestniczenia w różnych formach rozwijania zainteresowań i czy lubisz w nich uczestniczyć? (zaznacz właściwą odpowiedź)

a) mam możliwość i chętnie uczestniczę w zajęciach sekcji:

  • turystyczno-krajoznawczej
  • techniczno-modelarskiej
  • sportowej
  • innych, jakich …………………………

b) mam możliwość, ale nie uczestniczę, ponieważ:

  • mam inne zainteresowania
  • istniejące sekcje nie są dla mnie wystarczająco atrakcyjne
  • nie lubię się angażować w tego typu działania
  • brałem w nich udział, ale uznałem je za nudne i w niczym nieprzydatne
  • jestem zbyt  leniwy
  1. Z działań, które teraz podejmujesz w ośrodku, za najbardziej wartościowe i przydatne w dalszym życiu uważasz? (zaznacz właściwą odpowiedź)
    1. praktyczną naukę zawodu
    2. zajęcia szkolne, edukację
    3. rozwijanie swoich zainteresowań i pasji poprzez udział w kółkach zainteresowań
    4. sport, turystyka, zajęcia rekreacyjne gry i zabawy
    5. prace na rzecz ośrodka i środowiska lokalnego
  1. Odkąd przebywam w Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym w Wałbrzychu moje zachowanie? (zaznacz właściwą odpowiedź)
    1. poprawiło się
    2. nie zmieniło się w ogóle
    3. pogorszyło się
  1. Gdybyś powrócił do domu rodzinnego i kolegów? (zaznacz właściwą odpowiedź)
    1. zachowywałbym się tak jak kiedyś
    2. znalazłbym nowe towarzystwo, chciałbym zmienić swoje życie na lepsze
    3. nie wiem jakbym się zachowywał
  1. Czy uważasz, że pobyt w ośrodku zmieni na lepsze Twoje dalsze życie? (zaznacz właściwą odpowiedź)
    1. tak
    2. mam nadzieję, że tak
    3. raczej trudno na to liczyć
    4. nie
    5. nie wiem

0
komentarzy

Paź 22

Pytanie badawcze i hipotezy robocze

z metodologii pracy mgr z pedagogiki

Problem badawczy, zwany inaczej pytaniem badawczym, odszukujemy zawsze kiedy coś badamy. Jednak zanim badacz dojdzie do ich sformułowania, musi określić metodę jaka będzie stosował przy badaniu danego zjawiska. Metoda badawcza jest to sposób osiągania celu jaki stawia przed nami cel badawczy. W pedagogice wysuwa się szereg postulatów metodologicznych takich jak poznanie i badanie całego wachlarza zjawisk pedagogicznych. Można tego dokonywać przy wykorzystaniu wielu metod badawczych, przy czym powinny być one jak najbardziej zróżnicowane, gdyż ich jednostronność może prowadzić do przypadkowych i błędnych wniosków. W badaniach trzeba nie tylko używać różnorodnych metod, lecz trzeba także wiedzieć, jak je zastosować w sposób przez naukę zaakceptowany i znać rygory, jakim podlega poznanie naukowe. Stosowane metody muszą pozwolić na ustalanie i wykrywanie związków i praw rządzących przebiegiem badanych zjawisk badania powinny uwzględniać wiązanie teorii z praktyką badacz nie może w pracy kroczyć na oślep i ograniczać się wyłącznie do zbierania materiału praktycznego lecz musi być do tej pracy odpowiednio metodologicznie i teoretycznie przygotowany[1].

Można spotkać się ze zdaniem, że formułowanie problemów badawczych prostym przedsięwzięciem polegającym na precyzyjnym rozbiorze tematu na pytania. Aby jednak przyniosło to efekty, zabieg ten musi jednak odpowiadać kilku podstawowym zasadom.

Przede wszystkim problemy badawcze powinny wyczerpywać zakres naszej niewiedzy, zawarty w tematyce badań. Tak więc problemy badawcze w sposób szczegółowy określają zakres wątpliwości badacza, tym samym określają krąg badań.

Kolejnym warunkiem, jaki musi być spełniony, aby problemy badawcze były sformułowane we właściwy sposób, jest konieczność zawarcia w nich wszystkich podstawowych zależności między zmiennymi. Dzięki temu będziemy mogli określić zakres badanych zjawisk.

Biorąc pod uwagę kryterium przedmiot, zakres i rolę jaką pełnią problemy, wyróżnia się następujące problemy badawcze:

  1. Teoretyczne i praktyczne;
  2. Ogólne i szczegółowe;
  3. Podstawowe i szczątkowe.[2]

Formułowanie problemów badawczych jest zabiegiem wymagającym głębokiej analizy i określonego zasobu wiedzy. Wprawdzie problemy badawcze określają zakres niewiedzy badacza, ale aby je poprawnie postawić, trzeba poznać szczegółowo przedmiot badań.

Problem w stosunku do sformułowanego wcześniej przedmiotu badań stanowi radykalne uściślenie i ukierunkowanie zainteresowań badacza. Formułowanie problemów stanowi ogromnie ważny etap w koncepcyjnej fazie badań.[3]

Podstawowym problemem badawczym niniejszej pracy jest pytanie: Jaki obraz rodziny wyłania się z rysunków dzieci przedstawiających życie rodzinne? Pomocnicze problemy badawcze zawierają się w pytaniach:

  1. Czy rysunki dzieci przedstawiają obiektywny, czy też wymarzony obraz rodziny?
  2. Czy w swoich rysunkach dzieci potrafią wyrazić uczucia łączące ich z najbliższymi członkami rodziny?
  3. Czy badane rysunki zawierają wyraziste informacje o stanach psychicznych dziecka?
  4. Czy na podstawie badanych rysunków dzieci można dostrzec błędy wychowawcze popełniane przez rodziców?

Po określeniu problemów badawczych koniecznością staje się posiadanie określonej wiedzy, która pozwoli badaczowi na pewne przewidywane efektów badań i postawienie hipotez badawczych.

Hipotezą jest to wszelkie twierdzenia częściowo tylko uzasadnione. Będzie nią domysł, za pomocą którego tłumaczymy zaistniałe zjawiska, a więc również uogólnienie osiągnięte na podstawie informacji wyjściowych. Hipoteza w badaniach pedagogicznych ma przeważnie formę zależności prawdopodobnej dwu lub więcej zjawisk. W kolejnym etapie postępowania badawczego można ją udowodnić przez zebranie zbioru informacji ją popierających lub obalić w związku z brakiem takiego zbioru albo zebranie zbioru informacji świadczących o fałszywości przypuszczenia. Badacz powinien sformułować możliwie wiele hipotez obejmujących wszelkie mające znaczenie dla badań zależności i cechy badanego środowiska. [4]

Hipoteza, zwana także przypuszczeniem, jest formą odpowiedzi na pytania zawarte w problemach badawczych, która nosi cechy prawdopodobieństwa. Z założenia jest to jednak tylko prawdopodobne przypuszczenie, którego prawdziwość ma za zadanie potwierdzić lub zanegować planowane badanie. Hipoteza w swojej formie gramatycznej jest więc zdaniem obserwacyjnym, które zawiera opis faktu naukowego. Jedyna różnica polega na tym, że w czasie formułowania hipotez nie wiadomo, czy są one prawdziwe, czy fałszywe.

Precyzyjne sformułowanie hipotez różni poznanie naukowe od poznania potocznego. Hipoteza kieruje badania w stronę problemów ważnych, a w pedagogice hipoteza spełnia role także ochronną, zabezpieczając badane dzieci przed szkodliwym wpływem badań. Jednak żeby hipoteza mogła tę barierę ochronną stanowić, musi spełnić następujące warunki:

  • tłumaczyć w sposób dostateczny znane fakty;
  • musi być możliwa do zweryfikowania przez konsekwencje, które z niej wynikają;
  • musi dotyczyć istotnych dla danej nauki zdarzeń i ma moc teorio twórczą;
  • musi być zdaniem wysoce prawdopodobnym, którego słuszność wstępna polega na tym, że jest zdaniem niesprzecznym z udowodnionymi już twierdzeniami danej dyscypliny naukowej[5].

Na potrzeby niniejszej pracy określono hipotezę główną oraz cztery hipotezy pomocnicze. Hipoteza główna zawiera się w stwierdzeniu: Z rysunków dzieci wyłania się obraz rodziny stanowiącej podstawę egzystencji dziecka.

Hipotezy pomocnicze brzmią:

  1. Rysunki dzieci w zdecydowanej większości zawierają obiektywny obraz rodziny, jednak ze skłonnościami do jego idealizowania.
  2. Na podstawie rysunków dzieci bardzo łatwo można określić uczucia ich autorów z poszczególnymi członkami rodziny.
  3. Rysunki dzieci stanowią doskonałe narzędzie do poznania ich psychiki i uczuć łączących ich z najbliższymi członkami rodziny.

Na podstawie rysunków dzieci można diagnozować błędy wychowawcze popełniane przez rodziców i wypracowywać metody ich eliminowania.


[1] T. Pilch, T. Baumann: Zasady badań pedagogicznych. Strategie ilościowe i jakościowe, Wydawnictwo Akademickie Żak, Warszawa 2001, s. 44.

[2] J. Sztumski: Wstęp do metod i techniki badań społecznych, Wydawnictwo Śląsk, Katowice 1999, s. 51.

[3] T. Pilch, T. Bauman: Zasady badań pedagogicznych. Strategie ilościowe i jakościowe, Wydawnictwo Akademickie Żak, Warszawa 2001, s 45.

[4] T. Pilch, T. Bauman: Zasady badań pedagogicznych. Strategie ilościowe i jakościowe, Wydawnictwo Akademickie Żak, Warszawa 2001, s. 46.

[5] Tamże, s. 49.

0
komentarzy

Wrz 28

Moc (siła eksplozywna) – badania nad rozwojem motorycznym dzieci

z części badawczej pracy magisterskiej

Skok w dal z miejsca jako próba pomiaru siły eksplozywnej. Siła stanowi podstawową cechę ludzkiej motoryki. Kształtuje się ona wraz z rozwojem osobniczym.. Decyduje ona o zdolności człowieka do zachowania dowolnego układu ciała w przestrzeni, warunkuje jego możliwości w zakresie nadawania przyspieszenia własnemu ciału, jego czynnościom oraz pokonywaniu siły bezwładności. Siła eksplozywna jest to maksymalna moc anaerobowa, a więc główna predyspozycja ruchów krótkotrwałych o maksymalnej intensywności, również ruchów acyklicznych106 W przeprowadzonych badaniach siła eksplozywna była mierzona długością skoku w dal z miejsca. Rozwój siły eksplozywnej (czyli sprawności szybkościowo-siłowej) u badanych dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym przedstawiają poniższe tabele.

Tabela 10 Zestawianie liczbowe wyników skoku w dal z miejsca badanych chłopców

Lp. Wiek

dzieci

N Średnia

arytmet.

x [cm]

Odchylenie

standartowe

s [cm]

max- min

[cm]

Poziom rozwoju

mocy

wg B. Sekity

to
1. 6 11 115,09 16,33 138-85 db 1,46
2. 7 21 123,76 15,68 168-97 db
Tabela 11 Zestawianie liczbowe wyników skoku w dal z miejsca chłopców wg A. Surnyt, A. Wójcik

Lp. Wiek

dzieci

N Średnia

arytmet.

x [cm]

Odchylenie

standartowe

s [cm]

max- min

[cm]

Poziom rozwoju

mocy

wg B. Sekity

to
1. 6 57 99,7 21,78 167-72 dst 3,67
2. 7 61 113,7 19,67 148-78 dst

Z danych zawartych w tabeli 10 wynika, że różnica między średnimi wielkościami siły eksplozywnej chłopców wynosi 8,67 cm,. Różnica średnich wartości w świetle testu Studenta okazała się statystycznie nieistotna , u = 1,4 <t0,05 = 2,04 W badanych grupach można stwierdzić umiarkowaną zwartość grupy, świadczą o tym wartości odchylenia standardowego. U chłopców 6 letnich odchylenie standardowe wynosi s = 16,33 cm a u 7 letnichs =15,68 cm.. Poziom rozwoju siły eksplozywnej wg B.Sekity rozwinął się na poziomie dobrym zarówno u 6 jaki i u 7 latków. Badani chłopcy osiągnęli lepszy poziom rozwoju mocy od swoich rówieśników zbadanych w 2005 r przez Surnyt i Wójcik.

Tabela 12 Zestawianie liczbowe wyników skoku w dal z miejsca badanych dziewcząt.

Lp. Wiek

dzieci

N Średnia

arytmet.

x [cm]

Odchylenie

standartowe

s [cm]

max- min

[cm]

Poziom rozwoju

mocy

Wg B. Sekity

to
1. 6 23 105,15 20,11 135-68 db 1,40
2. 7 13 114,52 17,54 147-86 dst
Tabela 13 Zestawianie liczbowe wyników skoku w dal z miejsca dziewcząt wg A. Surnyt, A. Wójcik

Lp. Wiek

dzieci

N Średnia

arytmet.

x [cm]

Odchylenie

standartowe

s [cm]

max- min

[cm]

Poziom rozwoju

mocy

wg B. Sekity

to
1. 6 57 100 17,21 135-64 dst 2,89
2. 7 56 109,2 16,29 148-74 dst

Badane dziewczęta, tabela 12, charakteryzuje również mała zwartość grupy. U sześcioletnich dziewcząt odchylenie standardowe wynosi s= 20,11 cm a u 7 letnich s = 15,68. Różnica średnich wartości siły eksplozywnej między badanymi dziewczętami wynosi 18,61 i podobnie jak u badanych chłopców okazała się statystycznie nieistotna,u = 1,40< t0,01 = 2,03. Wg B. Sekity moc badanych dziewcząt 6 letnich rozwinęła się na poziomie dobrym a dziewcząt 7 letnich na poziomie dostatecznym. Badane dziewczęta uzyskały lepsze rezultaty i skakały dalej od swoich rówieśniczek z Poznania, tabela nr 12i tabela 13.

Graficzny obraz dynamiki wzrastania siły eksplozywnej, badanych 6 i 7 letnich chłopców oraz 6 i 7 letnich dziewcząt ilustruje wykres 5

Wykres 5 Dynamika rozwoju siły eksplozywnej (mocy) u badanych chłopców i dziewcząt.

Wykres 6 Różnice w poziomie rozwoju siły eksplozywnej (mocy) u badanych chłopców i dziewcząt.

Z przedstawionego wykresu wynika, że w grupie dzieci 6 letnich nie ma istotnego zróżnicowania pomiędzy chłopcami a dziewczętami w rozwoju mocy R = 9,94 cm u= 1,34 < t0,05 = 2,07. Podobnie i w grupie 7 letnich dzieci różnica pomiędzy chłopcami a dziewczętami R= 9,24cm nie zaznaczyła się istotnie statystycznie u = 1,84 < t0,05 = 2,02. Można więc stwierdzić, że nie ma znaczącej różnicy w poziomie rozwoju mocy pomiędzy dziewczętami i chłopcami w grupie 6 latków. Podobnie sytuacja przedstawia się w grupie dzieci starszych 7 letnich, gdzie również nie ma znaczącej różnicy pomiędzy chłopcami a dziewczętami w poziomie rozwoju mocy.

0
komentarzy