Zastosowanie komputera w edukacji. Funkcja dydaktyczna komputera PC

Korzystanie z dostosowanych do wieku aplikacji komputerowych, encyklopedii multimedialnych, edytorów tekstu, oraz niektórych narzędzi powszechnie dostępnych umożliwia nauczycielowi realizację zadań, jakie nakłada na niego współczesna szkoła.

Zajęcia z wykorzystaniem komputera okazują się bardziej atrakcyjne niż z użyciem tradycyjnych metod typu: pogadanka, pokaz czy dyskusja, wzbudzają większe zainteresowanie dzieci, co z kolei powoduje lepsze przyswojenie i rozumienie przekazywanych wiadomości. Komputer umożliwia przedstawienie tego samego zagadnienia w znacznie bogatszej formie. Stanowi bardzo atrakcyjny i nowoczesny środek dydaktyczny.

Wykorzystanie komputera jako narzędzia obejmuje szeroką gammę funkcji użytkowych, które uczącemu się pomagają wykonać zadanie szybciej, wydajniej i efektywniej.

Funkcja dydaktyczna komputera PC

W procesie kształcenia komputer służy do:

  • projektowania i przygotowywania przez nauczycieli pomocy naukowych i materiałów dydaktycznych oraz konspektów lekcji,
  • sterowanie przez nauczycieli pracą różnych urządzeń pomocniczych podczas realizacji lekcji,
  • uzyskiwanie, przetwarzanie, i przekazu treści programowych przez nauczycieli i ucznia,
  • samodzielnych prac badawczych podejmowanych przez nauczycieli (projekty badawcze, prace kwalifikacyjne),
  • rozszerzanie i utrwalanie treści programowych (gry edukacyjne, programy tutorialne i ćwiczeniowe),
  • diagramy stopnia przyswojenia przez uczniów wiadomości i poziomu rozwoju ich zdolności i umiejętności itp.,
  • opracowywanie wyników nauczania, edycji sprawozdań, z przebiegu zajęć dydaktycznych i ich przekazywanie.

Komputery wraz ze stosownym oprogramowaniem, mogą być również pomocne w realizacji, szeregu innych zadań, jak budzenie zainteresowań poznawczych, rozwój zdolności twórczych czy też takich przedsięwzięć jak edycja prasy uczniowskiej, kopiowanie materiałów tekstowych i graficznych przy użyciu skanera, rejestracja i przetwarzanie zapisu dźwiękowego komponowanej przez uczniów muzyki, przygotowywanie wystaw szkolnych, nawiązywani kontaktów i bezpośrednia komunikacja między uczniami z odległych miejsc, niezależna od kraju zamieszkania (poczta elektroniczna, strona WWW) itd.

Oprócz tego komputer jest bardzo użytecznym narzędziem do:

  • projektowania i przygotowywania kształcenia,
  • realizacji procesu kształcenia,
  • procesu uczenia się w ramach zorganizowanych zajęć dydaktycznych i nauki własnej.

Komputery są atrakcyjnym środkiem dydaktycznym ze względu na liczne zalety w odniesieniu do animacji oraz symulacji procesów i zjawisk niedostępnych dla receptorów wzroku lub trudnych do zaobserwowania warunkach rzeczywistych, sterowanie, rejestrację, oraz analizę pomiarów zjawisk fizycznych i chemicznych, biologicznych i innych.

Są bardzo przydatne w zakresie:

  • rejestracji informacji tekstowych, graficznych i dźwiękowych;
  • ich magazynowania w sposób wierny tzn. bez utraty jakości przechowywanych informacji;
  • wyposażenia w rozliczne i coraz bardziej zaawansowane narzędzia przetwarzania informacji;
  • prezentacji informacji i łatwości ich powielania;
  • komunikacji między użytkownikami w sieciach lokalnych rozszerzonych i globalnych, a także adaptacji i ułatwień w porozumiewaniu się środkami tradycyjnymi jak faks, telefon, oraz telex.

Wspomniane „możliwości techniczne” sprawiają, że komputery, niemal od momentu skonstruowania stały się przedmiotem licznych badań i prac popularyzatorskich podejmowanych w środowisku pedagogów polskich.

Jak zauważył W. Zaczyński: „kontekst teoretyczny ich obecności kształ­­cenia” jest dopiero poszukiwany[1]. Nie ma bowiem opracowań, w których dokonano by analizy teoretyczno-dydaktycznej nauczania wspieranego przez komputery.

Od czasu, kiedy zaczęto wykorzystywać radio i telewizję do celów dydaktycznych, środki i metody przekazu informacji audiowizualnego stały się domeną dziedziny zwanej technologią kształcenia. Stan ten rodzi konieczność usytuowania problematyki edukacyjnej zastosowań komputerów w kontekście sporu między technologią kształcenia a dydaktyką ogólną.

Rozwój technologii informacyjno-komunikacyjnych sprawił, że komputer przestał być jedynie urządzeniem wspomagającym pracę nauczyciela, a stał się integralnym elementem współczesnego procesu dydaktycznego. Obecnie wykorzystuje się go nie tylko podczas lekcji informatyki, lecz także w nauczaniu przedmiotów humanistycznych, matematyczno-przyrodniczych, artystycznych oraz językowych. Dzięki odpowiednio dobranym programom edukacyjnym możliwe jest dostosowanie sposobu przekazywania wiedzy do indywidualnych potrzeb i możliwości uczniów. Komputer pozwala na różnicowanie stopnia trudności zadań, tempa pracy oraz form prezentacji materiału, co sprzyja indywidualizacji procesu nauczania. Uczniowie mogą wielokrotnie powtarzać ćwiczenia, samodzielnie kontrolować postępy i natychmiast otrzymywać informację zwrotną dotyczącą poprawności wykonywanych zadań.

Istotną zaletą wykorzystania komputerów w edukacji jest możliwość aktywizowania uczniów. Zamiast biernego odbioru informacji stają się oni uczestnikami procesu poznawczego, rozwiązując problemy, analizując dane, wyszukując informacje czy tworząc własne projekty. Współczesne programy edukacyjne często wykorzystują elementy multimedialne, takie jak animacje, filmy, nagrania dźwiękowe czy interaktywne modele, dzięki którym nawet złożone zagadnienia mogą zostać przedstawione w sposób przystępny i atrakcyjny. Pozwala to angażować jednocześnie różne zmysły ucznia, co wpływa na skuteczniejsze zapamiętywanie oraz głębsze zrozumienie omawianych treści.

Komputer odgrywa również istotną rolę w rozwijaniu kompetencji kluczowych, które są niezbędne we współczesnym społeczeństwie informacyjnym. Uczniowie uczą się wyszukiwania, selekcjonowania i krytycznej oceny informacji pochodzących z różnych źródeł, rozwijają umiejętność logicznego myślenia, rozwiązywania problemów oraz współpracy w grupie. Praca z wykorzystaniem technologii informacyjnych sprzyja także rozwijaniu kreatywności poprzez tworzenie prezentacji multimedialnych, materiałów graficznych, filmów edukacyjnych czy prostych aplikacji komputerowych. W ten sposób komputer staje się narzędziem wspierającym nie tylko zdobywanie wiedzy, ale również rozwój kompetencji praktycznych i społecznych.

Nie bez znaczenia pozostaje również rola komputera w organizacji pracy nauczyciela. Dzięki nowoczesnym narzędziom możliwe jest przygotowywanie materiałów dydaktycznych o wysokiej jakości, tworzenie testów i sprawdzianów, analizowanie wyników nauczania oraz dokumentowanie przebiegu procesu edukacyjnego. Komputer umożliwia również prowadzenie elektronicznej dokumentacji szkolnej, kontakt z rodzicami za pośrednictwem dzienników elektronicznych oraz współpracę z innymi nauczycielami poprzez platformy internetowe. Znacznie usprawnia to organizację pracy szkoły oraz pozwala nauczycielowi poświęcić więcej czasu na działania związane bezpośrednio z procesem dydaktycznym.

Coraz większego znaczenia nabierają także platformy edukacyjne oraz systemy zdalnego nauczania. Umożliwiają one udostępnianie materiałów dydaktycznych, prowadzenie zajęć online, przeprowadzanie testów oraz monitorowanie postępów uczniów. Rozwiązania te szczególnie wyraźnie ukazały swoją przydatność podczas okresu nauki zdalnej, kiedy komputer stał się podstawowym narzędziem komunikacji pomiędzy nauczycielem a uczniami. Doświadczenia zdobyte w tym czasie sprawiły, że wiele elementów edukacji cyfrowej pozostało wykorzystywanych również po powrocie do nauczania stacjonarnego, stanowiąc cenne uzupełnienie tradycyjnych metod pracy.

Wykorzystanie komputerów w edukacji wiąże się jednak również z pewnymi ograniczeniami. Efektywność ich stosowania zależy od odpowiedniego przygotowania nauczyciela, właściwego doboru oprogramowania oraz zapewnienia odpowiednich warunków technicznych. Sam komputer nie gwarantuje wysokiej jakości procesu nauczania, jeżeli wykorzystywany jest jedynie jako atrakcyjny dodatek, bez jasno określonych celów dydaktycznych. Niezbędne jest zatem świadome planowanie zajęć oraz dobór takich metod pracy, które będą sprzyjały aktywności uczniów i realizacji założonych efektów kształcenia.

Ważnym zagadnieniem jest także kształtowanie odpowiedzialnego korzystania z technologii cyfrowych. Współczesna szkoła powinna przygotowywać uczniów nie tylko do sprawnego posługiwania się komputerem, ale również do bezpiecznego funkcjonowania w środowisku internetowym. Obejmuje to zagadnienia związane z ochroną danych osobowych, poszanowaniem praw autorskich, rozpoznawaniem dezinformacji oraz właściwą kulturą komunikacji w sieci. Kompetencje cyfrowe stają się obecnie jednym z podstawowych elementów wykształcenia każdego człowieka i warunkują jego aktywność zarówno w życiu zawodowym, jak i społecznym.

Należy również podkreślić znaczenie komputerów w edukacji uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Odpowiednie programy wspomagające komunikację, syntezatory mowy, powiększalniki ekranowe czy specjalistyczne urządzenia wejścia umożliwiają skuteczniejsze uczestnictwo w procesie dydaktycznym osobom z różnego rodzaju niepełnosprawnościami. Technologie informacyjne przyczyniają się tym samym do zwiększania dostępności edukacji oraz wyrównywania szans uczniów o zróżnicowanych możliwościach i potrzebach.

Rozwój sztucznej inteligencji oraz nowoczesnych systemów wspomagających uczenie się otwiera kolejne możliwości wykorzystania komputerów w edukacji. Inteligentne systemy potrafią analizować postępy ucznia, proponować indywidualne ścieżki nauki oraz automatycznie dostosowywać poziom trudności wykonywanych zadań. Dzięki temu proces kształcenia staje się bardziej spersonalizowany i efektywny. Jednocześnie rozwój tych technologii wymaga od nauczycieli ciągłego podnoszenia kwalifikacji oraz świadomego wykorzystywania nowych narzędzi zgodnie z celami dydaktycznymi.

Można zatem stwierdzić, że komputer stanowi obecnie jedno z najważniejszych narzędzi wspierających proces nauczania i uczenia się. Jego wszechstronność, możliwości multimedialne oraz łatwość dostępu do informacji sprawiają, że znajduje zastosowanie na wszystkich etapach edukacji. Odpowiednio wykorzystywany nie zastępuje nauczyciela, lecz wspomaga jego pracę, zwiększając efektywność procesu dydaktycznego oraz umożliwiając stosowanie nowoczesnych metod kształcenia. Dynamiczny rozwój technologii informacyjnych wskazuje, że rola komputera w edukacji będzie w kolejnych latach systematycznie wzrastać, stając się jednym z podstawowych elementów nowoczesnej szkoły.


[1] Władysław Zaczyński, Teoretyczny kontekst „obecności” komputerów w nauczaniu, RUCH PEDAGOGICZNY Nr 4 r. 1986, str. 3-20

5/5 - (2 głosów)
image_pdf

Wspierający charakter nadzoru pedagogicznego

Podniesienie własnych kompetencji zawodowych, poprawa jakości pracy rad pedagogicznych, wspierające działania nadzoru pedagogicznego i inne, indywidualne czynniki sprawiły, że w porównaniu z wynikami ankiet sprzed roku, a aktualnymi wypowiedziami, występuje u nowych dyrektorów gimnazjów wzrost odczuwanej satysfakcji zawodowej.

Stanowi to bardzo dobrą prognozę dotyczącą pozytywnej motywacji do rozwoju zawodowego dyrektorów i rozwoju kierowanych przez nich placówek.

Porównanie wzrostu satysfakcji zawodowej wynikającej z pełnionej funkcji dyrektora obrazują poniższe wykresy:

Poziom satysfakcji wynikający z pełnienia funkcji dyrektora gimnazjum

Wykres nr 5

Wykres nr 6

Dyrektorzy gimnazjów mimo krótkiego okresu pełnienia funkcji, potrafią dostrzec w swojej pracy wiele pozytywnych, specyficznych dla kierowanej przez siebie placówki osiągnięć i innowacyjnych rozwiązań.

Są to między innymi:

10 – osiągnięcia uczniów w konkursach, przeglądach, zawodach sportowych,

11 – współpraca ze środowiskiem, pozytywna opinia o szkole, wysoki poziom organizowanych uroczystości, środowiskowych,

12 – budowanie wizerunku szkoły

13 – integracja ze środowiskiem lokalnym i dobra współpraca z rodzicami,

10 – integracja społeczności szkolnej, dobre stosunki w radzie pedagogicznej, dobre stosunki z rodzicami i uczniami, aktywność uczniów,

10 – praca rady pedagogicznej, otwartość rady pedagogicznej w podejmowaniu różnych form doskonalenia, wysokie kwalifikacje rady pedagogicznej, wzrost aktywności nauczycieli,

10 – współpraca dyrektora z radą pedagogiczną, brak konfliktów, efektywne szkolenia prowadzone w szkole,

10 – dobre metody organizacji pracy, poprawa organizacji pracy,

11 – poprawienie stanu bazy, przeprowadzenie remontów, wyposażenie pracowni komputerowych, systematyczne wzbogacanie bazy, pozyskiwanie sponsorów.

10 – sukcesy w pracy z uczniami z rodzin patologicznych ( spełnianie obowiązku szkolnego przez uczniów ze środowisk zagrożonych demoralizacją),

11 – pozytywna opinia uczniów o dyrektorze ( wyniki ankiet ),

12 – sprawny dowóz uczniów do szkoły,

13 – zatrudnienie pedagoga szkolnego, uruchomienie świetlic środowiskowych,

Reasumując, cele założone w planie nadzoru pedagogicznego, w odniesieniu do dyrektorów gimnazjów, zrealizowano.

Wskaźnikiem osiągnięcia celów jest wzrost kompetencji, motywacji, otwartości na zmiany i umiejętne promowanie osiągnięć, które omówione zostały wcześniej.

Należałoby jednak podkreślić, że zadanie kuratora oświaty polegające na inspirowaniu , wspieraniu i wspomaganiu dyrektorów szkół i placówek w osiąganiu wymaganej jakości pracy ( § 2 ust 1 pkt. 6 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad sprawowania nadzoru pedagogicznego …) jest zadaniem trudnym, skomplikowanym, wymagającym ciągłego doskonalenia i dużych kompetencji pracowników nadzoru pedagogicznego. Wyniki ewaluacji wskazują, że dyrektorzy nadal oczekują na różnorodne formy współpracy i wspomagania.

Wnioski i uwagi końcowe

Dyrektorzy gimnazjów rozpoczynający pracę, po raz pierwszy na stanowisku kierowniczym we wrześniu 1999 r. , stanęli przed bardzo trudnymi zadaniami, zatem obowiązkiem pracowników nadzoru pedagogicznego stało się wspieranie ich oraz udzielanie pomocy.

Najbardziej skuteczną a zarazem oczekiwaną formą okazały się szkolenia w zakresie :

10 interpretacji prawa oświatowego, w tym szczególnie znowelizowanej ustawy Karta Nauczyciela

11 wewnętrznego mierzenia jakości pracy szkół i placówek

Wybrana tematyka odpowiadała aktualnym wymogom stawianym dyrektorom, w związku z nowelizacją ustaw i przepisów wykonawczych.

Natomiast inicjatywę oraz otwartość na różne propozycje prezentacji własnych doświadczeń i osiągnięć najskuteczniej można było prowadzić wśród dyrektorów gimnazjów. Szansa na budowanie tożsamości nowej szkoły wyzwoliła aktywność, kreatywną postawę. Dyrektorzy, bez doświadczeń na stanowisku kierowniczym, z dużym zapałem podjęli różne formy doskonalenia. Rok pełnienia funkcji spowodował wykrystalizowanie się bardziej jednoznacznych postaw. Poza, będącą w większości, grupą entuzjastów, którzy widzą sens swojej pracy dostrzegając także trudności i problemy, wyłoniła się grupa osób, która poprzez zachowawczy styl kierowania ( oczekiwanie na gotowe wzorce, nieumiejętność samodzielnego rozwiązywania problemów ) nie czerpie satysfakcji z wykonywanej pracy.

Pracując z tak zróżnicowaną grupą, wizytator aby zrealizować wszystkie cele nadzoru pedagogicznego musi posiadać kompetencje nie tylko w zakresie wiedzy prawnej, ale także umiejętność pracy szkoleniowej z dorosłymi, predyspozycje do rozwiązywania konfliktów, przeprowadzania negocjacji. Bardzo ważne są cechy osobowe pracowników nadzoru pedagogicznego, zwłaszcza w początkowym etapie wprowadzania zmian wynikających z reformy systemu edukacji.

Nie można także zapomnieć o wyposażeniu wizytatora w odpowiednie narzędzia pracy, dobry dostęp do źródeł informacji oraz możliwość szybkiego, sprawnego komunikowania się z dyrektorami i radami pedagogicznymi.

Wnioski

10.35-10.50 – W pierwszej fazie wdrażania reformy systemu edukacji działania pracowników nadzoru pedagogicznego powinny koncentrować się przede wszystkim na wspieraniu, i inspirowaniu dyrektorów w osiąganiu wymaganej jakości pracy szkół i placówek.

10.35-10.51 – Proponowane formy współpracy z kadra kierowniczą powinny uwzględniać pozytywne postawy większości dyrektorów oraz wykazywaną przez nich otwartość i gotowość do wprowadzania zmian.

10.35-10.52 – Wizytatorzy powinni systematycznie analizować oczekiwania dyrektorów i w oparciu o sformułowaną diagnozę planować organizację sprawowanego nadzoru pedagogicznego.

10.35-10.53 – Biorąc pod uwagę, dużą odpowiedzialność i zakres zadań dyrektorów gimnazjów, bardzo pożądane jest organizowanie grup szkoleniowych, na przykład osób o podobnym stażu na stanowisku kierowniczym, będących w pewnym stopniu grupą wsparcia, dającą szansę na wymianę doświadczeń i wzajemne wspomaganie.

10.35-10.54 – Pozytywne efekty może przynieść wspólne uczenie się wizytatorów i dyrektorów poprzez udział w tych samych szkoleniach, a następnie praktyczne wdrażanie nabytych wiadomości i umiejętności w ścisłym współdziałaniu.

10.35-10.55 – Wykonywanie zadań nadzoru pedagogicznego powinno polegać także na promowaniu osiągnięć, doświadczeń szkół i placówek. Trafnie dobrana formą są przeglądy i debaty oraz spotkania dyrektorów i pedagogów.

10.35-10.56 – Wspierania wymaga podejmowanie ciekawych, oryginalnych przedsięwzięć, które są organizowane dla szerokich środowisk szkolnych- konkursy międzyszkolne, rajdy, wystawy, turnieje.

10.35-10.57 – Ważne jest, aby we współpracy z organami prowadzącymi szkoły, obiektywnie ocenić dotychczasowy dorobek zawodowy dyrektorów gimnazjów, szczególnie w kontekście konkursów na stanowiska dyrektorów, które odbywać się będą w czerwcu 2001 roku.

10.35-10.58 – Działania nadzoru pedagogicznego powinny zmierzać do twórczego wykorzystania zaangażowania i aktywności, które pojawiły się u dyrektorów, nauczycieli, rodziców, uczniów w pierwszym roku funkcjonowania GIMNAZJUM, jako nowego typu szkoły.

5/5 - (2 głosów)
image_pdf

Konspekt lekcji. Poznajemy instalacje potrzebne w naszych domach

Propozycję rozwiązań metodycznych opieram na konspektach opracowanych przez mnie na zajęciach techniki w klasie piątej.

Poznajemy instalacje potrzebne w naszych domach

Konspekt lekcji

Szkoła: Szkoła Podstawowa

Przedmiot: Technika

Klasa: V

Liczba godzin: 2x45min

Temat: Poznajemy instalacje potrzebne w naszych domach.

Temat poprzedni: Poznajemy podstawowe układy funkcjonalne domów jednorodzinnych i wielorodzinnych.

Temat następny: Urządzenia techniczne w środowisku ucznia.

Układ celów operacyjnych lekcji

  1. Operacyjne cele instrumentalne
  2. 1. Wiadomości

1.1. Wiadomości do zapamiętania

  • uczeń zapamięta pojęcia: wyłącznik główny, bezpiecznik, licznik

1.2. Wiadomości do zrozumienia

  • uczeń wyjaśni funkcje: wyłącznika głównego, bezpiecznika, licznika
  1. Umiejętności

2.1. Umiejętności teoretyczne

  • uczeń nazwie zasadnicze elementy instalacji elektrycznej
  • uczeń prześledzi drogę przesyłania energii elektrycznej.

2.2. Umiejętności praktyczne

  • uczeń przeczyta schemat instalacji elektrycznej
  • uczeń narysuje schemat instalacji elektrycznej na planie poziomym pokoju
  1. Operacyjne cele kierunkowe
  2. 1. Działania

1.1. Uczestnictwo w działaniu

  • uczeń wykorzysta przygotowane przez nauczyciela materiały do: rysowania schematu instalacji elektrycznej na planie poziomym pokoju, poznania osprzętu instalacyjnego.

1.2. Podejmowanie działań

  • uczeń samodzielnie przygotuje niezbędne materiały do rozwiązania problemów bezpiecznego używania odbiornik6w energii elektrycznej i bezpiecznego posługiwania się instalacją elektryczną.
  1. Postawy

2.1. Nastawienie na działania

  • uczeń będzie rozwiązywał kolejne zadania stawiane przez nauczyciela i oczekiwał takiej ich liczby aby opanował ćwiczone umiejętności: czytania, rysowania schematów instalacji i elektrycznej.

2.2. System działań

  • uczeń samodzielnie zbierze materiały potrzebne do: ułożenia zasad bezpiecznego korzystania z instalacji elektrycznej, czytania schematów instalacji domowych.

Metody i środki działania dydaktycznego

  1. Podstawowa strategia dydaktyczna: informacyjna .
  2. Metody uczenia się i nauczania: pokaz połączony z pogadanką
  3. Środki dydaktyczne: podręcznik szkolny, plansza symboli stosowanych w schematach elektrycznych, osprzęt instalacji elektrycznej, instrukcje obsługi urządzeń AGD.

Struktura lekcji

  1. Czynności organizacyjne – (2 min).
  2. Uświadomienie celu lekcji, przygotowanie do ćwiczeń – (3 min).
  3. Faza realizacyjna – (80 min).

Sd. 1. Rozróżnienie podstawowych instalacji domowych – czas (10 min).

Sd. 2.0droznianie elementów domowej instalacji elektrycznej. Praca z podręcznikiem – czas (15 min).

Sd. 3. Wprowadzenie symboli i oznaczeń stosowanych na schematach elektrycznych – czas (25 min).

Sd. 4. Prezentacja osprzętu instalacji elektrycznej (15 min).

Sd. 5. Ustalenie podstawowych zasad bezpiecznego korzystania z instalacji elektrycznej – (15 min).

  1. Podsumowanie lekcji – (5 min).

Przebieg lekcji(opis kolejnych sytuacji dydaktyczno – wychowawczych Sd)

Sd. 1. Rozróżnienie podstawowych instalacji domowych – czas (10 min)

  1. Obecnie domy wyposażone są w różnego rodzaju instalacje. Wymięcie instalacje jakie są w domach.
  2. Wodno – kanalizacyjna.
  3. U.
  4. Centralnego ogrzewania.
  5. Gazowa.
  6. (Telefoniczna, telewizji kablowej, wentylacyjna, alarmowa, klimatyzacyjna, domofonowa).
  7. Które instalacje zaliczylibyście do podstawowych?
  8. U. Te, które zaspakajają najważniejsze potrzeby człowieka.
  9. Pozostałe instalacje czynią komfortowe warunki mieszkania.
  10. N. Na lekcji przyrody dowiedzieliście się, gdzie jest wytwarzana energia elektryczna i jak się ją przesyła.
  11. Jest wytwarzana w elektrowni. Poprzez transformator przesyłana jest liniami wysokiego napięcia do odległych miejscowości. Później poprzez stacje transformatorowe liniami niskiego napięcia doprowadzana jest kablami do naszych domów.

Sd. 2.0drożnianie elementów domowej instalacji elektrycznej. Praca z podręcznikiem – ­czas (15 min).

  1. W podręczniku na stronie 46 widać rysunek, a na nim podziemny kabel, który doprowadza energię elektryczną do domu. Przez jakie urządzenia przechodzi kabel?
  2. Kabel zasilający przechodzi przez główny bezpiecznik, licznik trafia do tablicy rozdzielczej.
  3. Na ile obwodów rozchodzi się instalacja wewnątrz budynku?
  4. Z tablicy rozdzielczej odchodzą cztery obwody.
  5. Ile jest odbiorników w poszczególnych obwodach?
  6. Jeden obwód zasila kuchenkę elektryczną.
  7. Drugi obwód zasila grzejnik wody.
  8. Trzeci zasila kilka odbiorników (telewizor, lampkę).
  9. Czwarty zasila górne oświetlenie.
  10. Czym różnią się poszczególne odbiorniki?
  11. Te odbiorniki pobierają różną ilość energii elektrycznej.
  12. Jakie urządzenia powinny mieć osobne obwody elektryczne?
  13. U. Te, które pobierają dużo energii elektrycznej (kuchenka i grzejnik).
  14. Zwróćcie uwagę na zasadnicze urządzenia w instalacji elektrycznej (wyłącznik główny, bezpiecznik, licznik):
  • wyłącznik główny – odcina instalację od napięcia,
  • bezpiecznik – automatycznie przerywa dopływ prądu gdy instalacja jest przeciążona,
  • licznik – rejestruje zużycie energii elektrycznej.

Sd. 3. Wprowadzenie symboli i oznaczeń stosowanych na schematach elektrycznych – ­czas (25 min).

  1. Prezentuje tablicę znaków i symboli oraz planszę, która przedstawia schemat domowej instalacji elektrycznej – rys. 1.
  2. U. Rysują symbole elektryczne w zeszytach.
  3. Wewnątrz mieszkania znajdują się zazwyczaj końcowe bezpieczniki instalacyjne, które zabezpieczają wyodrębnione dla nich obwody elektryczne.- rys. 3
  4. U. Rysują schemat instalacji elektrycznej na planie poziomym pokoju –4 i 5.

Sd. 4. Prezentacja osprzętu instalacji elektrycznej (15 min).

  1. N. Przedmioty, które wam prezentuję służą do wykonania instalacji elektrycznej; są to: puszka łączeniowa, łączniki (jednobiegunowy, dwubiegunowy, dzwonkowy-niestabilny), gniazdko z bolcem ochronnym, kostka łącznikowa, oprawa oświetleniowa, wkładka bezpiecznikowa topikowa (inne przyniesione i prezentowane przez uczniów) – 2.
  2. U. Oglądają osprzęt.

Sd. 5. Ustalenie podstawowych zasad bezpiecznego korzystania z instalacji elektrycznej (15 min).

  1. W celu uniknięcia awarii instalacji elektrycznej nie wolno:
  • załączać zbyt wielu odbiorników energii elektrycznej jednocześnie,
  • używać niesprawnych urządzeń elektrycznych,
  • przyłączać do gniazd nie posiadających bolców ochronnych odbiorników wymagających uziemienia,
  • dotykać będąc w wannie, urządzeń elektrycznych będących pod napięciem,
  • pozostawiać bez dozoru załączonych urządzeń elektrycznych,
  • używać do prac naprawczych nieizolowanych narzędzi,
  • naprawiać urządzeń elektrycznych, manipulować przy osprzęcie i przewodach bez uprzedniego odcięcia napięcia.

Załączniki

Rysunek 1. Tablica symboli stosowanych w schematach elektrycznych

Rysunek 2. Osprzęt do instalacji elektrycznej

Rysunek 3. Schemat instalacji elektrycznej w mieszkaniu

Rysunek 4. Plan poziomy pokoju do narysowania schematu instalacji elektrycznej

Rysunek 5. Przykładowo wykonana praca ucznia

5/5 - (1 głosów)
image_pdf

Formy inspirowania kadry kierowniczej gimnazjów do rozwoju i podnoszenia jakości pracy

Zakładając, że przegląd dokonań zrealizowanych w nowym typie szkoły – gimnazjum, może stać się inspiracją, dobrą formą wymiany doświadczeń, zainicjowałyśmy przeprowadzenie „Prezentacji Gimnazjów VI.2000”.

Do wszystkich gimnazjów z terenu Delegatury w Sosnowcu, skierowałyśmy już w marcu 2000 r. propozycje udziału w przeglądzie23.

Z 72 gimnazjów, do prezentacji zgłosiło się aż 48 gimnazjów z 14 gmin. Najwięcej gimnazjów, bo 46, zaprezentowało swoją działalność w formie plastycznej: były to głównie foldery, kroniki, plansze, plakaty.

15 gimnazjów przedstawiło swój dorobek dodatkowo w formie multimedialnej, 3 gimnazja zaprezentowały się poprzez przygotowany program artystyczny.

Uroczyste otwarcie przeglądu odbyło się 16 czerwca 2000 r. w Młodzieżowym Ośrodku Pracy Twórczej w Dąbrowie Górniczej z udziałem Śląskiego Kuratora Oświaty Piotra Skrzypeckiego24.

Dla dyrektorów gimnazjów, zwłaszcza z grupy rozpoczynających staż na stanowisku kierowniczym, przegląd stworzył dużą szansę na uruchomienie twórczych działań, dał możliwość przeżycia satysfakcji zawodowej i uzyskanie wzmocnienia motywacji do podejmowania nowych przedsięwzięć.

Prezentacje gimnazjów dowiodły, że pomimo krótkiego funkcjonowania, rozpoczęto w wielu przypadkach, wszechstronne działania w celu budowania odrębnej tożsamości szkół, integrowania uczniów i dbałości o wyższą jakość pracy tych placówek. Okazało się, że zaproponowana przez nas forma przeglądu, jest bardzo trafna. Wzbudziła większe, od zakładanego przez nas, zainteresowanie. Prezentacje były bardzo oryginalne i dobrze przygotowane.

Przegląd “Prezentacje Gimnazja VI.2000 r.

W trakcie przeglądu szczególnie miło przyjmowane były wypowiedzi uczniów, wybrane z anonimowych ankiet:

  • moim zdaniem gimnazjum to wymarzona szkoła
  • oryginalnym pomysłem są czapeczki, które zakładamy na ważne uroczystości
  • podoba nam się to, że pomiędzy uczniami a nauczycielami panuje harmonia
  • nauczyciele są O’K

Jesteśmy przekonane, że przyjęty przez nas sposób zachęcania nowych dyrektorów do odważnego zaprezentowania swojej szkoły w środowisku ponad lokalnym, jest bardzo potrzebny i stanowi pożądaną formę realizacji celu nadzoru pedagogicznego.

I Regionalne Forum Programów Profilaktyczno-Wychowawczych

Program wychowawczy szkoły jest realizowany przez wszystkich nauczycieli i opisuje w sposób całościowy wszystkie treści oraz działania o charakterze wychowawczym .To zadanie szkoły, zawarte w podstawie programowej, zainspirowało nas do zorganizowania Forum, podczas którego stworzona byłaby szansa na wymianę doświadczeń w zakresie realizowanych programów wychowawczych.

Potwierdzeniem wysokiej aktywności dyrektorów gimnazjów okazał się fakt, iż ze wszystkich szkół i placówek zgłaszających się do udziału w Forum 25% stanowiły gimnazja.

Pismo, które skierowałyśmy do szkół i placówek25 przekazano dyrektorom we wrześniu bieżącego roku. Warunkiem uczestnictwa w Forum było zaprezentowanie programu, który podlegał już ewaluacji. W dużym stopniu ograniczało to grono potencjalnych uczestników.

Przebieg Forum26 oraz analiza zaprezentowanych programów dały dowód wysokiej jakości pracy wychowawczej, dużych kompetencji merytorycznych autorów oraz świadczyło o wrażliwości w szkołach na potrzeby i oczekiwania uczniów i rodziców. Jako kryterium oceny programów przyjęto:

1. Cel programu i jego spójność.

2. Różnorodność nowatorskich form aktywizowania uczniów.

3. Autorskie opracowanie programu.

4. Tematyka dostosowana do aktualnych zagrożeń cywilizacyjnych (zjawiska agresji, przemocy).

5. Dostosowanie programu do potrzeb środowiska poprzedzone wcześniejszą diagnozą.

6. Konstrukcja programu.

7. Czynne włączenie nauczycieli, wychowawców, rodziców, uczniów.

8. Forma prezentacji programów podczas “Forum”.

Formy sprawowanego nadzoru pedagogicznego, które mogą wywołać pozytywne zmiany w funkcjonowaniu szkół są bardzo oczekiwane przez dyrektorów i zespoły nauczycieli.

Proponowane przez nas formy mają charakter większych przedsięwzięć, tak jak omawiane wcześniej Prezentacje i Forum, albo działań podsumowujących realizację scenariuszy czy propozycji MEN27.

Jednak każde z przeprowadzonych działań przyniosło efekt, który w pełni może być oceniony w przeprowadzanych odroczonych ewaluacjach.

Doświadczenia zdobyte podczas organizacji obu przedsięwzięć pozwoliły zauważyć, że kadra kierownicza szkół szczególnie wysoko ocenia takie formy nadzoru pedagogicznego, które nie ograniczają się wyłącznie do kontroli i oceny, lecz stwarzają przestrzeń do prezentowania osiągnięć oraz wzajemnego uczenia się. Dyrektorzy podkreślali, że możliwość poznania rozwiązań stosowanych w innych placówkach pozwala im spojrzeć na własną szkołę z nowej perspektywy oraz stanowi impuls do podejmowania kolejnych działań rozwojowych. Wymiana doświadczeń między szkołami sprzyja również budowaniu środowiska współpracy, które jest szczególnie istotne w okresie wdrażania zmian organizacyjnych i programowych.

Istotnym elementem inspirującym dyrektorów do podnoszenia jakości pracy okazało się także publiczne docenianie osiągnięć szkół. Prezentacja dobrych praktyk przed przedstawicielami organów prowadzących, nadzoru pedagogicznego, nauczycielami i rodzicami wzmacniała poczucie odpowiedzialności za jakość realizowanych działań. Jednocześnie stanowiła formę promocji szkoły w środowisku lokalnym. Dyrektorzy mieli okazję zaprezentować nie tylko efekty pracy dydaktycznej, ale również działania wychowawcze, opiekuńcze i środowiskowe, które często pozostają mniej widoczne w codziennym funkcjonowaniu placówki.

W trakcie spotkań i prezentacji można było zaobserwować znaczną różnorodność podejmowanych inicjatyw. Wiele szkół realizowało autorskie projekty edukacyjne, organizowało działania integrujące społeczność uczniowską, rozwijało współpracę z instytucjami kultury, organizacjami pozarządowymi oraz służbami wspierającymi wychowanie młodzieży. Przykłady te pokazały, że nawet w stosunkowo krótkim czasie funkcjonowania gimnazjów możliwe jest tworzenie własnych tradycji, budowanie pozytywnego klimatu szkoły oraz skuteczne odpowiadanie na potrzeby uczniów.

Ważnym aspektem organizowanych przedsięwzięć było również promowanie kultury ewaluacji. Szkoły uczestniczące w Forum musiały wykazać, że realizowane programy zostały poddane analizie i ocenie skuteczności. Takie podejście sprzyjało upowszechnianiu przekonania, że działania wychowawcze i profilaktyczne powinny być planowane w sposób świadomy, monitorowane oraz modyfikowane w zależności od uzyskiwanych rezultatów. Dyrektorzy zyskiwali w ten sposób doświadczenie w zakresie zarządzania jakością, które mogło być wykorzystywane również w innych obszarach pracy szkoły.

Nie bez znaczenia pozostawał również fakt, że prezentowane programy dotyczyły problemów szczególnie ważnych dla współczesnej szkoły. Wśród nich znajdowały się zagadnienia związane z przeciwdziałaniem agresji i przemocy, rozwijaniem umiejętności społecznych uczniów, wzmacnianiem poczucia bezpieczeństwa oraz kształtowaniem postaw odpowiedzialności i szacunku wobec innych. Wymiana doświadczeń w tym zakresie umożliwiała rozpowszechnianie skutecznych rozwiązań oraz ograniczała konieczność samodzielnego poszukiwania metod działania przez poszczególne szkoły.

Analiza przebiegu organizowanych przedsięwzięć pozwala stwierdzić, że szczególnie skuteczne są te formy wspomagania dyrektorów, które angażują ich jako aktywnych uczestników procesu doskonalenia. Udział w prezentacjach, forach, konferencjach czy seminariach sprzyja rozwijaniu kompetencji przywódczych, wzmacnia poczucie sprawstwa oraz zachęca do podejmowania innowacyjnych działań. Dyrektorzy, którzy mają możliwość przedstawienia własnych osiągnięć i skonfrontowania ich z doświadczeniami innych osób, częściej podejmują inicjatywy służące rozwojowi szkoły.

Warto również podkreślić znaczenie współpracy pomiędzy szkołami funkcjonującymi na tym samym terenie. Organizowane przedsięwzięcia przyczyniły się do tworzenia sieci kontaktów zawodowych, które w kolejnych latach mogły stanowić podstawę realizacji wspólnych projektów edukacyjnych i wychowawczych. Budowanie takich relacji sprzyja rozpowszechnianiu dobrych praktyk oraz wzmacnia potencjał całego środowiska oświatowego.

Przeprowadzone działania potwierdziły, że nadzór pedagogiczny może pełnić nie tylko funkcję kontrolną, ale również wspierającą i inspirującą. Tworzenie okazji do prezentowania osiągnięć, wymiany doświadczeń oraz wspólnej refleksji nad jakością pracy szkoły stanowi skuteczny sposób motywowania dyrektorów i nauczycieli do dalszego rozwoju. W efekcie przyczynia się to do podnoszenia jakości kształcenia, wychowania i opieki oraz do budowania nowoczesnej szkoły odpowiadającej potrzebom uczniów, rodziców i lokalnego środowiska.

5/5 - (1 głosów)
image_pdf

Zainteresowania, zamiłowania i pasje badanej młodzieży

kontynuacja pracy licencjackiej z marca – https://pracezpedagogiki.pl/aspiracje-przywodcze-i-kierownicze-badanej-mlodziezy/

Każdy z nas w inny sposób realizuje swój wolny czas. Najczęściej jest to czas, w którym można zająć się swoim hobby, rozwijać swe zainteresowania i pasji, uwalniając się w ten sposób na pewien czas od codziennych trosk. Każdy próbuje spędzić tych kilka wolnych chwil tak, aby zyskać najwięcej relaksu i odpoczynku. Jedni, więc wybiorą się w tym czasie na basen, inni do kina, a jeszcze inni przenoszą się myślami w czasie i towarzyszą bohaterom czytanych przez siebie książek.

Poniższa analiza odpowiedzi pokazuje jak młodzi ludzie spędzają swój wolny czas, jakie posiadają zainteresowania i pasje oraz jak chcieliby je wykorzystać i rozwijać.

Tabela 32a. Formy spędzania wolnego czasu

Formy spędzania wolnego czasu Osoby o samoocenie adekwatnej przy ocenie cech pozytywnych i negatywnych Osoby o samoocenie zawyżonej przy ocenie cech pozytywnych i negatywnych Razem
  Liczba osób % Liczba osób % Liczba osób %
Chodzę do kina 1 3,2 1 3,2
 Chodzę do teatru 1 3,2
Spotykam się ze znajomymi 3 9,7 9 29 25 80,6
Czytam książki 1 3,2 2 6,4
Czytam czasopisma 1 3,2 1 3,2 2 6,4
Uprawiam sport 1 3,2 3 9,7 8 25,8
Oglądam TV 1 3,2 3 9,7 9 29
Spędzam przed komputerem 1 3,2 5 16,1
Rozwijam swoje hobby 2 6,4 4 12,9
Słucham muzyki 1 3,2

Tabela 32b. Formy spędzania wolnego czasu

Formy spędzania wolnego czasu Osoby o samoocenie adekwatnej przy ocenie cech pozytywnych, a zawyżonej przy ocenie cech negatywnych Osoby o samoocenie zawyżonej przy ocenie cech pozytywnych, a adekwatnej przy ocenie cech negatywnych Razem
  Liczba osób % Liczba osób % Liczba osób %
Chodzę do kina 1 3,2
 Chodzę do teatru 1 3,2 1 3,2
Spotykam się ze znajomymi 13 41,9 25 80,6
Czytam książki 1 3,2 2 6,4
Czytam czasopisma 2 6,4
Uprawiam sport 3 9,7 1 3,2 8 25,8
Oglądam TV 5 16,1 9 29
Spędzam przed komputerem 4 12,9 5 16,1
Rozwijam swoje hobby 2 6,4 4 12,9
Słucham muzyki 1 3,2 1 3,2

Źródło: opracowanie własne

Odpowiedzi młodzieży o samoocenie adekwatnej są nieco różnorodne. Trzech badanych (9,7%) spędza swój wolny czas na spotkaniach ze znajomymi, dwóch (6,4%) rozwija swe hobby, natomiast po jednym głosie oddano na czytanie książek i czasopism, uprawianie sportu, oglądanie TV oraz spędzanie wolnego czasu przed komputerem.

W grupie osób o samoocenie zawyżonej, dziewięciu badanych (29%) spotyka się w wolnym czasie z przyjaciółmi, trzech (9,7%) uprawia sport i ogląda TV oraz jeden badany (6,4%) chodzi do kina i czyta czasopisma.

Wśród respondentów o samoocenie adekwatnej przy ocenie cech pozytywnych, a zawyżonej przy ocenie cech negatywnych, trzynastu (41,9%) oddało swój głos na spotkania ze znajomymi, pięciu (16,1%) na oglądanie TV, czterech (12,9%) na spędzanie wolnego czasu przed komputerem, trzech (9,7%) na uprawianie sportu, dwóch (6,4%) na rozwijanie hobby oraz jeden (3,2%) na chodzenie do teatru, czytanie książek i słuchanie muzyki.

Badany posiadający samoocenę zawyżoną przy ocenie cech pozytywnych, a adekwatną przy ocenie cech negatywnych, w wolnych chwilach uprawia sport.

Daje się zauważyć, że najwięcej osób w wolnym czasie spotyka się ze znajomymi, obok tych, którzy oglądają TV i uprawiają sport. Najmniej osób spędza czas chodząc do kina lub teatru.

Następna tabela pokazuje zainteresowania badanej populacji.

Tabela 33a. Zainteresowania badanej młodzieży

Zainteresowania badanej młodzieży Osoby o samoocenie adekwatnej przy ocenie cech pozytywnych i negatywnych Osoby o samoocenie zawyżonej przy ocenie cech pozytywnych i negatywnych Razem
  Liczba osób % Liczba osób % Liczba osób %
Sport 5 16,1 8 25,8
Muzyka 1 3,2 2 6,4 7 22,6
Podróże 1 3,2 2 6,4
Historia 1 3,2 2 6,4
Polityka 2 6,4 2 6,4
Teatr 2 6,4
Przyroda 1 3,2 1 3,2
Plastyka 1 3,2 1 3,2
Motoryzacja 1 3,2 1 3,2
Psychologia 1 3,2
Poezja 1 3,2
Fotografia 1 3,2
Nie mam 1 3,2 4 12,9 9 29

Tabela 33b. Zainteresowania badanej młodzieży

Zainteresowania badanej młodzieży Osoby o samoocenie adekwatnej przy ocenie cech pozytywnych, a zawyżonej przy ocenie cech negatywnych Osoby o samoocenie zawyżonej przy ocenie cech pozytywnych, a adekwatnej przy ocenie cech negatywnych Razem
  Liczba osób % Liczba osób % Liczba osób %
Sport 2 6,4 1 3,2 8 25,8
Muzyka 4 12,9 7 22,6
Podróże 1 3,2 2 6,4
Historia 1 3,2 2 6,4
Polityka 2 6,4
Teatr 2 6,4 2 6,4
Przyroda 1 3,2
Plastyka 1 3,2
Motoryzacja 1 3,2
Psychologia 1 3,2 1 3,2
Poezja 1 3,2 1 3,2
Fotografia 1 3,2 1 3,2
Nie mam 4 12,9 9 29

Źródło: opracowanie własne

Jak widać na powyższej tabeli, osoby o samoocenie adekwatnej, mają różnorodne zainteresowania. Ich głosy rozłożyły się pomiędzy muzyką, podróżami, historią, przyrodą, plastyką, które otrzymały po jednym głosie (3,2%) Tylko jedna osoba (3,2%) uznała, że nie ma żadnych zainteresowań.

W grupie badanych posiadających samooceną zawyżoną, pięciu badanych (16,1%) interesuje się sportem, dwóch (6,4%) – muzyką i polityką oraz jeden (3,2%) wspomniał o motoryzacji. Czterech respondentów (12,9%) uznało także, że nie posiada żadnych zainteresowań i pasji.

Cztery osoby (12,9%) o samoocenie adekwatnej przy ocenie cech pozytywnych, a zawyżonej przy ocenie cech negatywnych interesują się muzyką, dwie (6,4%) – sportem i teatrem. Po jednym głosie (3,2%) oddano na podróże, psychologię, poezję i fotografię. W tej grupie badanych również cztery osoby (12,9%) uznały, że nie mają żadnych zainteresowań.

Osoba o samoocenie zawyżonej przy ocenie cech pozytywnych, a adekwatnej przy ocenie cech negatywnych wspomina, że interesuje się sportem i historią.

Zbierając wszystkie odpowiedzi widać, że najwięcej osób interesuje się sportem, następnie muzyką. Na trzecim miejscu z dwoma głosami (6,4%) są podróże, historia, polityka i teatr, następnie z jednym głosem (3,2%) – przyroda, plastyka, motoryzacja, psychologia, poezja i fotografia. Wśród badanych znalazło się dziewięć osób (29%), które uznały, że nie posiadają żadnych zainteresowań, zamiłowań i pasji.

Kolejna tabela pokazuje, w jaki sposób badana młodzież chciałaby swe zainteresowania wykorzystać.

Tabela 34a. Kierunek rozwoju własnych zainteresowań

Kierunek rozwoju własnych zainteresowań Osoby o samoocenie adekwatnej przy ocenie cech pozytywnych i negatywnych Osoby o samoocenie zawyżonej przy ocenie cech pozytywnych i negatywnych Razem
  Liczba osób % Liczba osób % Liczba osób %
Rozwijać je poprzez czynne uczestnictwo np. w treningach 2 6,4 7 22,6
Podjąć studia w tym kierunku 1 3,2 1 3,2 5 16,1
Rozwijać je dla własnej satysfakcji 1 3,2 2 6,4
Nie mam zdania 3 9,7 5 16,1 17 54,8

Tabela 34b. Kierunek rozwoju własnych zainteresowań

Kierunek rozwoju własnych zainteresowań Osoby o samoocenie adekwatnej przy ocenie cech pozytywnych, a zawyżonej przy ocenie cech negatywnych Osoby o samoocenie zawyżonej przy ocenie cech pozytywnych, a adekwatnej przy ocenie cech negatywnych Razem
  Liczba osób % Liczba osób % Liczba osób %
Rozwijać je poprzez czynne uczestnictwo np. w treningach 4 12,9 1 3,2 7 22,6
Podjąć studia w tym kierunku 3 9,7 5 16,1
Rozwijać je dla własnej satysfakcji 1 3,2 2 6,4
Nie mam zdania 9 29 17 54,8

Źródło: opracowanie własne

Trzy osoby (9,7%) o samoocenie adekwatnej nie wiedzą, w jaki sposób mogłyby rozwijać swe zainteresowania, a jedna (3,2%) uznała, że aby je rozwinąć chce podjąć studia wyższe w tym kierunku.

Pięciu badanych (16,1%) o samoocenie zawyżonej również nie wie jak rozwijać swe pasje, dwóch (6,4%) chce rozwijać je poprzez czynne uczestnictwo na przykład w treningach. Jeden badany (3,2%) pragnie rozwijać swe zainteresowania poprzez podjęcie studiów w tym kierunku, a jeden (3,2%) chce rozwijać je dla własnej satysfakcji.

Większość badanych – dziewięć osób (29%) o samoocenie adekwatnej przy ocenie cech pozytywnych, a zawyżonej przy ocenie cech negatywnych także nie wie jak może swe zainteresowania rozwijać, czterech natomiast uważa, że może uczestniczyć na przykład w treningach, zaś trzech (9,7%) chce podjąć naukę w tym kierunku.

Badany o samoocenie zawyżonej przy ocenie cech pozytywnych, a adekwatnej przy ocenie cech negatywnych uznał, że może rozwinąć je poprzez np. czynne treningi.

Widoczne jest, że najwięcej badanych – siedemnaście osób (54,8%) ma problem z określeniem kierunku rozwoju swych zainteresowań, siedmiu (22,6%) uważa, że może to być czynny udział w chociażby treningach, pięciu (16,1%) natomiast chce podjąć studia w tym kierunku, zaś dwóch (6,4%) rozwijać swe zainteresowania tylko dla własnej satysfakcji.

Reasumując odpowiedzi młodzieży dotyczące ich zainteresowań, zamiłowań i pasji, można wywnioskować, że badani najchętniej swój wolny czas spędzają na spotkaniach z przyjaciółmi obok tych, którzy wolą oglądać w tym czasie TV. Najwięcej osób interesuje się sportem i muzyką, natomiast chcąc rozwinąć swe zainteresowania, kierują się do czynnego uczestnictwa w jego rozwijaniu poprzez np. udział w regularnych treningach obok tych, którzy chcą podjąć naukę w tym kierunku.

Bezkompromisowo daje się zauważyć, iż młodzież posiadająca wysoką samoocenę posiada szerszy wachlarz zainteresowań i większą chęć ich rozwoju, aniżeli osoby posiadające samoocenę adekwatną.

5/5 - (1 głosów)
image_pdf