Rola wychowania w funkcjonowaniu szkoły

Wprowadzenie

Wychowanie stanowi integralny element funkcjonowania każdej instytucji edukacyjnej, a jego rola w systemie szkolnym jest nie do przecenienia. Szkoła nie tylko przekazuje wiedzę, ale także pełni funkcję wychowawczą, której celem jest wsparcie uczniów w ich rozwoju emocjonalnym, moralnym i społecznym. Współczesne rozumienie wychowania daleko wykracza poza tradycyjne postrzeganie szkoły jako miejsca wyłącznie do nauki. W dzisiejszych czasach szkoła postrzegana jest jako przestrzeń, w której kształtuje się charakter jednostki, rozwijane są umiejętności społeczne, a także wartości, które będą towarzyszyć jej w dalszym życiu.

W artykule tym zostanie omówiona szeroka rola wychowania w funkcjonowaniu szkoły, w tym jego związek z edukacją formalną, wpływ na rozwój jednostki, formowanie postaw społecznych oraz integrację społeczną uczniów. Przeanalizowane zostaną także główne funkcje wychowawcze szkoły, a także wyzwania, z jakimi boryka się współczesna szkoła w zakresie realizacji celów wychowawczych.

Rola wychowania w funkcjonowaniu szkoły jest bardzo duża. Aby mogła spełniać ona dobrze funkcje wychowawcze musi się zmienić styl programowania pracy każdej szkoły. Szkoła musi odzyskać margines swobody. Poza tym szkoła powinna się stać miejscem pielęgnowania wartości ogólnoludzkiej, gdzie będzie czas i miejsce na zastanowienie się nad rodzinnym życiem. Należy również zmienić orientację życiową młodzieży. Dzięki wychowaniu powinny zmienić się uznawane wzory życia i awansu społecznego, z orientacji „mieć” na „być”, z orientacji roszczeniowych na aspiracyjne. Powinna też nastąpić koncentracja działalności wychowawczej szkoły na zadaniach i konkretnych czynnościach, a nie tylko na osobie wychowanka. Ważne takie jest akceptowanie w wychowaniu nastawienia na przyszłość, a nie tylko na przeszłość i teraźniejszość ? czego konsekwencją powinien być rozwój myślenia innowacyjnego i twórczego.

Wynika z tego więc, że szkoła powinna stymulować sytuacje wychowawcze. Polega to na stwarzaniu przez nauczyciela warunków sprzyjających pożądanej aktywności uczniów. W praktyce szkolnej można wykorzystać różnorodne bodźce stymulujące działalność dzieci i młodzieży, między innymi przez powierzanie uczniom różnych ról i funkcji w klasie i szkole, urządzanie imprez, wystaw, olimpiad przedmiotowych, zawodów, pracę w samorządzie i innych organizacjach, organizowanie czasu wolnego.

Z powyższego wynika, że wychowanie jest ważnym procesem społecznym. Stanowi ono jeden z podstawowych zadań, jakie powinna realizować szkoła. Jest to bardzo ważne funkcja, gdyż szkoła, obok rodziny jest najważniejszym, a niejednokrotnie jedynym, środowiskiem wychowującym.

Wychowanie odgrywa ważną rolę w funkcjonowaniu szkoły, ponieważ ma na celu nie tylko przekazywanie wiedzy, ale również kształtowanie postaw i charakteru uczniów. Poprzez różne działania wychowawcze, takie jak lekcje z zakresu edukacji moralnej czy zajęcia sportowe, szkoła ma możliwość wpływania na rozwój osobowości i charakteru uczniów, kształtowanie ich postaw wobec świata i ludzi, oraz wyposażanie ich w narzędzia pozwalające radzić sobie z różnymi trudnościami i problemami. Dodatkowo, poprzez programy i projekty edukacyjne, szkoła może dostarczać uczniom różnorodnych doświadczeń i inspiracji, co pozytywnie wpływa na ich rozwój intelektualny i emocjonalny.

Definicja i cele wychowania w szkole

Wychowanie, będące procesem świadomego oddziaływania na jednostkę w celu kształtowania jej osobowości, postaw oraz systemu wartości, odgrywa kluczową rolę w funkcjonowaniu szkoły. Celem wychowania jest wspieranie wszechstronnego rozwoju dziecka – fizycznego, emocjonalnego, społecznego i moralnego – oraz przygotowanie go do życia w społeczeństwie. W kontekście szkolnym wychowanie ściśle wiąże się z procesem dydaktycznym, tworząc holistyczne podejście do edukacji, które ma na celu nie tylko przekazywanie wiedzy, ale także kształtowanie osobowości i charakteru ucznia.

Szkoła, jako instytucja społeczna, pełni funkcję socjalizacyjną, pomagając uczniom w przyswajaniu norm społecznych i moralnych, a także w rozwijaniu umiejętności współpracy, odpowiedzialności i empatii. W procesie wychowawczym istotne jest wspieranie uczniów w radzeniu sobie z wyzwaniami codziennego życia, zarówno w kontekście nauki, jak i w relacjach interpersonalnych. Dlatego też wychowanie w szkole ma charakter całościowy, obejmujący różnorodne aspekty życia ucznia.

Wychowanie w szkole można również rozumieć jako proces wspierania uczniów w kształtowaniu poczucia tożsamości, autonomii i odpowiedzialności społecznej. Jednym z kluczowych celów wychowawczych szkoły jest przygotowanie młodych ludzi do aktywnego i odpowiedzialnego uczestnictwa w życiu społecznym, a także do podejmowania świadomych i moralnie uzasadnionych decyzji.

Rola wychowawcza szkoły w kontekście rozwoju emocjonalnego i społecznego

Rola szkoły w procesie wychowania jest ściśle związana z kształtowaniem emocjonalnym i społecznym uczniów. W szkole uczniowie mają możliwość rozwijania umiejętności społecznych, które są niezbędne do funkcjonowania w grupie, a także do budowania relacji z innymi. Wychowawcza funkcja szkoły polega na wspieraniu uczniów w nawiązywaniu zdrowych relacji z rówieśnikami, nauczycielami i innymi członkami społeczności szkolnej.

Szkoła, jako środowisko społeczne, stwarza warunki do nauki współpracy, komunikacji oraz rozwiązywania konfliktów, co ma kluczowe znaczenie dla rozwoju emocjonalnego dziecka. Dzięki codziennym interakcjom z rówieśnikami uczniowie uczą się, jak radzić sobie w sytuacjach konfliktowych, jak wyrażać swoje emocje w sposób konstruktywny oraz jak współpracować z innymi w celu osiągania wspólnych celów. Proces ten, nazywany socjalizacją, jest jednym z fundamentów wychowania i przygotowuje młodych ludzi do życia w złożonym społeczeństwie.

Rola szkoły w kształtowaniu rozwoju emocjonalnego ucznia polega również na wspieraniu go w radzeniu sobie z wyzwaniami i trudnościami, jakie pojawiają się na różnych etapach życia. Nauczyciele i wychowawcy pełnią tu kluczową rolę, będąc dla uczniów zarówno mentorami, jak i autorytetami. Wsparcie emocjonalne, jakie uczniowie otrzymują w szkole, może mieć decydujące znaczenie dla ich dalszego rozwoju emocjonalnego, a także dla kształtowania ich poczucia własnej wartości i pewności siebie.

Wpływ wychowania na kształtowanie postaw moralnych i etycznych

Jednym z kluczowych zadań wychowawczych szkoły jest kształtowanie postaw moralnych i etycznych uczniów. Wychowanie moralne polega na wspieraniu jednostki w rozwoju jej zdolności do podejmowania odpowiedzialnych decyzji, zgodnych z zasadami etycznymi i społecznymi normami. W szkole uczniowie mają możliwość nie tylko zdobywania wiedzy teoretycznej na temat wartości i norm społecznych, ale także ich praktycznego stosowania w codziennych interakcjach.

Szkoła odgrywa kluczową rolę w kształtowaniu takich wartości jak uczciwość, szacunek dla innych, odpowiedzialność i solidarność. Proces wychowawczy w tym kontekście polega na tworzeniu warunków, w których uczniowie mogą doświadczać konsekwencji swoich działań, uczyć się na błędach oraz rozwijać empatię i wrażliwość na potrzeby innych. Wychowawcy i nauczyciele pełnią tutaj rolę przewodników, którzy pomagają uczniom zrozumieć, jakie są konsekwencje ich działań oraz jak te działania wpływają na innych ludzi.

Ważnym aspektem wychowania moralnego w szkole jest także promowanie postaw obywatelskich, które są niezbędne do aktywnego i odpowiedzialnego uczestnictwa w życiu społecznym. Szkoła, jako instytucja publiczna, ma obowiązek kształtowania u uczniów świadomości społecznej, odpowiedzialności za wspólne dobro oraz zaangażowania w działania na rzecz społeczności lokalnej i globalnej.

Szkoła jako środowisko wychowawcze

Szkoła, obok rodziny, jest jednym z najważniejszych środowisk wychowawczych, w którym kształtowane są postawy, wartości i umiejętności społeczne uczniów. Funkcjonowanie szkoły w roli wychowawczej opiera się na współpracy wszystkich jej członków – nauczycieli, uczniów, rodziców oraz innych pracowników szkoły. Wychowanie w szkole ma charakter kolektywny, co oznacza, że jest wynikiem wspólnego działania wielu osób i instytucji.

Szkoła jako środowisko wychowawcze pełni również funkcję integracyjną, wspierając uczniów w budowaniu relacji z rówieśnikami oraz w tworzeniu więzi z szerszą społecznością. Wychowanie w szkole polega na kształtowaniu umiejętności współpracy w grupie, rozwiązywania problemów w sposób konstruktywny oraz budowania poczucia odpowiedzialności za innych. Proces ten jest niezwykle ważny, ponieważ pomaga uczniom zrozumieć, jak funkcjonuje społeczeństwo oraz jakie są ich prawa i obowiązki jako członków tego społeczeństwa.

Szkoła jest również miejscem, gdzie uczniowie uczą się akceptacji różnorodności. Współczesne społeczeństwa są coraz bardziej zróżnicowane pod względem kulturowym, religijnym, etnicznym czy ekonomicznym, a szkoła odgrywa kluczową rolę w przygotowaniu uczniów do życia w takim społeczeństwie. W procesie wychowania ważne jest, aby uczniowie nauczyli się szacunku dla innych, otwartości na różnorodność oraz empatii w stosunku do osób o odmiennych poglądach czy wartościach.

Funkcje wychowawcze szkoły

Funkcje wychowawcze szkoły są różnorodne i obejmują szeroki zakres działań, mających na celu wspieranie wszechstronnego rozwoju uczniów. Jedną z podstawowych funkcji jest funkcja dydaktyczno-wychowawcza, która polega na integracji procesu nauczania z procesem wychowania. W tym kontekście nauczyciele nie tylko przekazują wiedzę, ale także kształtują postawy i wartości uczniów.

Inną istotną funkcją wychowawczą szkoły jest funkcja opiekuńcza, która polega na zapewnieniu uczniom wsparcia emocjonalnego, psychologicznego oraz społecznego. Szkoła jest miejscem, gdzie uczniowie mogą liczyć na pomoc i wsparcie w trudnych sytuacjach życiowych, a także na rozwój swoich umiejętności interpersonalnych.

Szkoła pełni również funkcję prewencyjną, której celem jest zapobieganie negatywnym zjawiskom, takim jak przemoc, uzależnienia czy wykluczenie społeczne. W procesie wychowawczym ważne jest, aby szkoła działała na rzecz przeciwdziałania tym zjawiskom poprzez edukację, wsparcie psychologiczne oraz budowanie zdrowych relacji między uczniami.

Wyzwania w realizacji funkcji wychowawczych

Współczesne szkoły muszą stawić czoła wielu wyzwaniom związanym z realizacją funkcji wychowawczych. Jednym z najważniejszych wyzwań jest rosnąca presja związana z wynikami edukacyjnymi. W wielu krajach systemy edukacyjne kładą coraz większy nacisk na testy i egzaminy, co sprawia, że nauczyciele i uczniowie mogą zaniedbywać aspekty wychowawcze na rzecz osiągania lepszych wyników w nauce.

Innym wyzwaniem jest wpływ nowych technologii i mediów na życie uczniów. Współczesne dzieci i młodzież spędzają coraz więcej czasu przed ekranami, co wpływa na ich rozwój emocjonalny i społeczny. Szkoły muszą znaleźć sposoby na skuteczne wychowanie uczniów w dobie cyfrowej, ucząc ich odpowiedzialnego korzystania z technologii oraz radzenia sobie z jej negatywnymi skutkami, takimi jak uzależnienia od internetu czy media społecznościowe.

Wnioski

Rola wychowania w funkcjonowaniu szkoły jest nieoceniona. Współczesna szkoła, poza przekazywaniem wiedzy, pełni kluczową funkcję w kształtowaniu postaw, wartości i umiejętności społecznych uczniów. Proces wychowawczy w szkole ma na celu wsparcie wszechstronnego rozwoju jednostki, w tym jej rozwoju emocjonalnego, społecznego i moralnego. Szkoła jako środowisko wychowawcze stwarza warunki do nauki współpracy, budowania relacji oraz radzenia sobie z wyzwaniami życia codziennego. Pomimo licznych wyzwań, takich jak presja związana z wynikami edukacyjnymi czy wpływ technologii, rola wychowania w szkole pozostaje kluczowa dla kształtowania odpowiedzialnych, empatycznych i świadomych obywateli.


M. Maciaszek, Być dobrym nauczycielem, „Problemy opiekuńczo-wychowawcze”, 1992, nr 5-6, s. 200-203.

J. Jerzak, Kształcenie psychologiczne nauczycieli, Warszawa 1988, s. 95.

5/5 - (5 głosów)
image_pdf

Procesy wychowawcze

Wstęp

Procesy wychowawcze są jednym z najważniejszych elementów rozwoju człowieka, które mają kluczowe znaczenie zarówno dla jednostki, jak i dla całego społeczeństwa. Wychowanie, rozumiane jako zorganizowane działanie mające na celu wsparcie rozwoju jednostki w różnych obszarach – emocjonalnym, intelektualnym, społecznym i moralnym – odgrywa fundamentalną rolę w kształtowaniu tożsamości i charakteru człowieka. Proces wychowawczy to złożony, dynamiczny i wielowymiarowy proces, który angażuje zarówno wychowawcę (najczęściej rodziców, nauczycieli), jak i wychowanka (dziecko, młodzież, dorosłego). Jest to działanie celowe, skierowane na przygotowanie jednostki do odpowiedzialnego i aktywnego uczestnictwa w życiu społecznym.

Celem tego artykułu jest szczegółowe omówienie procesów wychowawczych, w tym ich etapów, czynników wpływających na wychowanie, współczesnych podejść do wychowania oraz kluczowych wyzwań, z jakimi zmagają się zarówno rodzice, jak i nauczyciele we współczesnym świecie. Przedstawione zostaną także różne modele wychowania oraz jego rola w kształtowaniu kompetencji społecznych, emocjonalnych i moralnych jednostki.

Proces wychowania jest zaplanowanym, świadomym działaniem, mającym na celu ukształtowanie osobowości człowieka według pewnego, w różnym stopniu przyjętego wzorca, obejmującego wartości poznawcze, moralne, estetyczne, organizacyjne i społeczne.

Wychowanie to instrument, za pomocą którego społeczeństwo zachowuje ciągłość kulturalną i przygotowuje swoich członków do czynnego uczestnictwa w kulturze. Jest to proces społeczny gdyż rozgrywa się w grupach dzieci i młodzieży. Grupy takie rozwijają swoje własne, autonomiczne, spontaniczne życie społeczne. Nauczyciel jest zaś odpowiedzialny nie tylko za rozwój indywidualnego ucznia, lecz także za stosunki panujące w grupach szkolnych.[1]

Najogólniej wychowanie określa J. Tarnowski, jako to całokształt sposobów i procesów pomagających istocie ludzkiej, zwłaszcza przez interakcję, rozwijając swoje człowieczeństwo.
Wszelkie procesy wychowawcze, konkretne czynności nauczycieli i uczniów zachodzą zawsze w określonych sytuacjach. Można je podzielić na sytuacje optymalne, bardzo sprzyjające realizacji celów, sytuacje normalne – średnio sprzyjające, o czynnikach pozytywnych i negatywnych oraz sytuacje trudne, czyli ograniczające czynności dydaktyczno – wychowawcze i osiągnięcia uczniów.[2]

Procesy wychowawcze to działania mające na celu przygotowanie dziecka do dorosłego życia, w których przyswajane są normy, wartości, umiejętności i kompetencje potrzebne do funkcjonowania w społeczeństwie. Procesy wychowawcze obejmują różne dziedziny, takie jak edukacja, kultura, zdrowie, rodzina, religia i wychowanie moralne. Są one realizowane przez różne instytucje, takie jak rodzina, szkoła, kościół, kluby sportowe itp. Procesy wychowawcze są również przedmiotem badań pedagogicznych, które pozwalają na lepsze zrozumienie procesów socjalizacji i rozwoju dziecka.[3]

Definicja procesów wychowawczych

Procesy wychowawcze to całość działań, interakcji oraz doświadczeń, które wpływają na kształtowanie osobowości, postaw, wartości oraz zachowań jednostki. Są one zorganizowanymi, świadomymi działaniami, mającymi na celu osiągnięcie określonych rezultatów w rozwoju jednostki, zarówno w kontekście jej rozwoju osobistego, jak i społecznego. Wychowanie jest zatem procesem, który obejmuje szeroki wachlarz działań edukacyjnych, społecznych i moralnych, realizowanych w różnych kontekstach – w rodzinie, szkole, grupach rówieśniczych oraz szerszym społeczeństwie.

W procesie wychowawczym istotna jest nie tylko edukacja formalna, ale także to, co dzieje się poza szkołą – w rodzinie, na podwórku, w mediach czy w relacjach rówieśniczych. Wychowanie nie ogranicza się do przekazywania wiedzy, ale obejmuje także kształtowanie postaw, emocji, relacji z innymi ludźmi oraz systemu wartości, co ma na celu wspieranie wszechstronnego rozwoju człowieka.

Etapy procesu wychowawczego

Proces wychowawczy przebiega przez różne etapy, które są ściśle związane z rozwojem człowieka. Każdy z tych etapów charakteryzuje się odmiennymi potrzebami, możliwościami i wyzwaniami zarówno dla wychowanka, jak i dla wychowawcy. Wychowanie musi być dostosowane do poziomu rozwoju dziecka, dlatego ważne jest, aby wychowawcy mieli świadomość tych etapów oraz specyficznych wymagań, jakie one stawiają.

  1. Okres niemowlęcy i wczesnodziecięcy (0-3 lata): W tym okresie kluczowe jest kształtowanie podstawowych więzi emocjonalnych, głównie z rodzicami, oraz zaspokajanie podstawowych potrzeb biologicznych i emocjonalnych dziecka. Proces wychowawczy polega głównie na opiece, zapewnieniu bezpieczeństwa oraz wsparciu w rozwoju emocjonalnym i motorycznym.
  2. Wiek przedszkolny (3-6 lat): To czas intensywnego rozwoju społecznego i emocjonalnego. Dziecko uczy się nawiązywania relacji z rówieśnikami, poznaje normy społeczne i reguły zachowania. W tym okresie ważne jest kształtowanie umiejętności współpracy, empatii oraz samokontroli. Rodzice i wychowawcy muszą stymulować rozwój językowy, poznawczy oraz motoryczny.
  3. Wiek szkolny (6-12 lat): To czas, kiedy dziecko staje się bardziej świadome siebie oraz swojego miejsca w społeczeństwie. W szkole dziecko uczy się systematyczności, obowiązkowości, rozwija zdolności poznawcze i intelektualne. Proces wychowawczy w tym okresie polega na kształtowaniu poczucia odpowiedzialności, samodyscypliny oraz wartości moralnych.
  4. Okres dorastania (12-18 lat): W tym okresie młodzież przechodzi przez intensywne zmiany fizyczne, emocjonalne i społeczne. Proces wychowawczy w tym czasie skupia się na wspieraniu autonomii, rozwijaniu zdolności krytycznego myślenia oraz kształtowaniu tożsamości i systemu wartości. Ważne jest również budowanie poczucia własnej wartości oraz umiejętności radzenia sobie z emocjami i konfliktami.
  5. Wczesna dorosłość (18-25 lat): To okres, w którym młody człowiek wchodzi w dorosłość i podejmuje kluczowe decyzje dotyczące swojego życia zawodowego, osobistego oraz społecznego. Proces wychowawczy w tym etapie może być mniej bezpośredni, jednak nadal ważne jest wsparcie emocjonalne i mentorskie.

Czynniki wpływające na proces wychowawczy

Proces wychowawczy jest kształtowany przez wiele czynników, które mogą mieć zarówno pozytywny, jak i negatywny wpływ na rozwój jednostki. Do najważniejszych czynników wpływających na proces wychowawczy należą:

  1. Rodzina: Rodzina odgrywa kluczową rolę w procesie wychowawczym, szczególnie w pierwszych latach życia dziecka. To w rodzinie dziecko nabywa pierwsze doświadczenia społeczne, uczy się norm i wartości oraz buduje swoje pierwsze relacje emocjonalne. Struktura rodziny, relacje między jej członkami oraz styl wychowawczy mają istotny wpływ na rozwój emocjonalny i społeczny dziecka.
  2. Szkoła: Edukacja formalna pełni ważną rolę w procesie wychowawczym, nie tylko poprzez przekazywanie wiedzy, ale także poprzez kształtowanie postaw i wartości. Nauczyciele, jako wychowawcy, mają wpływ na rozwój społeczny i intelektualny uczniów, a także na ich zdolność do współpracy, samodyscypliny i odpowiedzialności.
  3. Grupa rówieśnicza: Rówieśnicy odgrywają kluczową rolę w procesie socjalizacji, szczególnie w okresie dzieciństwa i dorastania. Relacje z rówieśnikami pozwalają na rozwijanie umiejętności społecznych, empatii oraz radzenia sobie z konfliktami. Grupa rówieśnicza może mieć zarówno pozytywny, jak i negatywny wpływ na zachowania i postawy jednostki.
  4. Media i technologia: Współczesne media, w tym telewizja, internet, gry komputerowe oraz media społecznościowe, mają coraz większy wpływ na proces wychowawczy. Media mogą dostarczać zarówno wartościowych treści edukacyjnych, jak i negatywnych wzorców zachowań. Wychowawcy muszą więc uważnie monitorować i kierować korzystaniem z mediów przez dzieci i młodzież.
  5. Kultura i społeczeństwo: Normy społeczne, wartości kulturowe oraz tradycje mają istotny wpływ na proces wychowawczy. Różne kultury mogą kłaść nacisk na odmienne aspekty wychowania, takie jak autonomia, posłuszeństwo, współpraca czy indywidualizm. Proces wychowawczy musi uwzględniać te różnice, aby efektywnie wspierać rozwój jednostki w danym kontekście społecznym.

Współczesne podejścia do wychowania

Współczesne podejścia do wychowania są zróżnicowane i oparte na różnych teoriach psychologicznych, pedagogicznych i socjologicznych. W zależności od przyjętej teorii, wychowanie może być rozumiane jako proces bardziej autorytarny, partnerski lub demokratyczny.

Jednym z podejść jest wychowanie autorytarne, w którym wychowawca kładzie nacisk na posłuszeństwo i kontrolę. W tym modelu wychowanie opiera się na hierarchii, gdzie wychowawca podejmuje wszystkie decyzje, a wychowanek musi je przestrzegać. To podejście może prowadzić do posłuszeństwa, ale jednocześnie ograniczać rozwój autonomii i krytycznego myślenia.

Wychowanie demokratyczne to model, w którym relacja między wychowawcą a wychowankiem opiera się na dialogu i wzajemnym szacunku. W tym podejściu wychowanek ma prawo do wyrażania swojego zdania, a wychowawca pełni rolę przewodnika, który wspiera rozwój samodzielności i odpowiedzialności. Ten model promuje współpracę, empatię i samodyscyplinę.

Kolejnym podejściem jest wychowanie partnerskie, które kładzie nacisk na współpracę i równość w relacji między wychowawcą a wychowankiem. W tym modelu wychowawca stara się wspólnie z wychowankiem podejmować decyzje, co sprzyja rozwojowi samodzielności, kreatywności oraz umiejętności rozwiązywania problemów.

Wyzwania w procesie wychowawczym

Współczesne procesy wychowawcze napotykają na wiele wyzwań, które wynikają z dynamicznych zmian społecznych, technologicznych i kulturowych. Jednym z głównych wyzwań jest rosnący wpływ technologii i mediów na życie dzieci i młodzieży. Rodzice i nauczyciele muszą radzić sobie z problemem nadmiernego korzystania z mediów, uzależnień od gier komputerowych oraz wpływu mediów społecznościowych na rozwój emocjonalny i społeczny jednostki.

Kolejnym wyzwaniem jest rosnąca presja związana z wynikami edukacyjnymi. Współczesny system edukacyjny często kładzie nacisk na wyniki w testach i egzaminy, co może prowadzić do stresu, a nawet wypalenia u dzieci i młodzieży. Wychowawcy muszą więc znaleźć równowagę między wsparciem w osiąganiu sukcesów akademickich a dbaniem o zdrowie psychiczne i emocjonalne wychowanków.

Wnioski

Procesy wychowawcze są niezwykle ważnym elementem rozwoju człowieka, który ma kluczowe znaczenie dla kształtowania osobowości, postaw, wartości i kompetencji społecznych jednostki. Wychowanie jest procesem złożonym, wieloetapowym i zależnym od wielu czynników, takich jak rodzina, szkoła, rówieśnicy, media oraz kultura. Współczesne podejścia do wychowania są zróżnicowane, od autorytarnych po demokratyczne, co pozwala na wybór odpowiedniego modelu w zależności od specyficznych potrzeb i wartości rodziny. Pomimo licznych wyzwań, takich jak wpływ technologii czy presja związana z wynikami edukacyjnymi, procesy wychowawcze pozostają kluczowym elementem wspierania wszechstronnego rozwoju jednostki.


[1] T. Gołaszewski, Szkoła jako system społeczny, Warszawa 1977, s. 30.

[2] J. Tarnowski, Zarzucić odwieczne brzemię wychowania, „Katecheta”, 1991, nr 4.

[3] T. Tomaszewski, Psychologia, Warszawa 1975, s. 105.

5/5 - (5 głosów)
image_pdf

Czasopisma pedagogiczne w PRL

kontynuujemy wątek z poprzedniego wpisu Rozwój czasopiśmiennictwa pedagogicznego w Polsce po II wojnie światowej

Lata 1948-1956

Następuje socjalistyczna przebudowa systemu szkolnego, którego podstawą uczyniono jednolitą jedenastoletnią szkołę ogólnokształcącą stopnia podstawowego i licealnego (7+4). Etap ten zapoczątkowuje planowe tworzenie systemu czasopism pedagogicznych Ministerstwa Oświaty . Ministerstwo tworzy około 10 czasopism przedmiotowych min.: Polska i Świat Współczesny, Wiadomości Historyczne, Geografia w Szkole, Biologia w Szkole, Język Rosyjski, Matematyka. Liczba czasopism pedagogicznych w stosunku do potrzeb była mała, a mimo to doszło do redukcji tytułów z 74 do 42 z powodu centralizacji prasy. ZNP przestaje być samodzielnym wydawcą, czasopisma redagowane są wspólnie z Ministerstwem Oświaty i Szkolnictwa lub Centralnym Urzędem Szkolenia Zawodowego.

Do najważniejszych periodyków należała Nowa Szkoła od 1952 roku organ Ministerstwa Oświaty. Zagadnieniom wychowawczym poświęcone były trzy tytuły: Wychowanie w Przedszkolu, Szkoła i Dom, Dzieci i Wychowawca. Po jednym periodyku miały szkolnictwo podstawowe, średnie, zawodowe i wyższe. Własnych wydawnictw nie posiadały takie dziedziny jak oświata dorosłych, zakłady kształcenia nauczycieli, szkoły specjalne oraz szereg metodyk nauczania przedmiotowego.

[S. Możdżeń, op. cit. s.25]

Lata 1956 – 1961

Po roku 1956 w wyniku przemian politycznych w kraju, nastąpiło ponowne ożywienie we wszystkich dziedzinach życia. W wyniku uchwał podjętych przez Plenum Zarządu Głównego Związku Nauczycielstwa Polskiego nastąpiło wiele zmian w działalności wydawniczej na interesującym nas polu ZNP podjął na nowo współpracę z „Naszą Księgarnią” i innymi instytucjami wydawniczymi. Wznowione zostało wydawanie niektórych czasopism jak: Ruch Pedagogiczny, Przegląd Historyczno- Oświatowy, Chowanna, Psychologia Wychowawcza, Oświata Dorosłych oraz Szkoła Specjalna. W roku 1959 wychodziło już 120 tytułów czasopism pedagogicznych.

[S. Możdżeń, op. cit. s.25]

Lata 1961 – 70

Jest to okres wdrażania ustawy z lipca 1961 roku w rezultacie której przedłużono okres nauki w szkole podstawowej do lat ośmiu przy zachowaniu czteroletniego liceum ogólnokształcącego i stworzono nowy jednolity system prawny oświaty i wychowania.

Udoskonalony został system czasopism pedagogicznych Ministerstwa Oświaty, dopełniany pismami Związku Nauczycielstwa Polskiego oraz wydawanymi przez instytucje oświatowe w terenie. Ukazywały się liczne uczelniane roczniki i zeszyty naukowe. System ten tworzyły:

  • czasopisma pedagogiczne, na przykład: Nowa Szkoła, Ruch Pedagogiczny, Nauczyciel i Wychowanie;
  • czasopisma specjalistyczno-pedagogiczne, na przykład: Oświata Dorosłych, Problemy Opiekuńczo-Wychowawcze, Klasy Łączone;
  • czasopisma przedmiotowo-metodyczne, na przykład: Języki Obce w Szkole, Wychowanie Fizyczne i Higiena Szkolna oraz Śpiew w Szkole;
  • czasopisma z zakresu nauk współdziałających z pedagogiką, na przykład: Przegląd Historyczno-Oświatowy.

Oprócz pism centralnych wychodziły także czasopisma regionalne wydawane przez Kuratoria Okręgów Szkolnych, na przykład: Biuletyn Informacyjny (Bydgoszcz) – miesięcznik poświęcony zagadnieniom zawodowym i organizacyjnym szkolnictwa; Chowanna (Katowice) – dwumiesięcznik poświęcony min. problemom wychowania i czytelnictwa. Wydawcami czasopism pedagogicznych stały się też towarzystwa, na przykład: Wiedza Praktyczna, kwartalnik ZG Towarzystwa Krzewienia Wiedzy Praktycznej.

Wprowadzenie nowych przedmiotów nauczania spowodowało zmiany w treściach i tytułach niektórych czasopism przedmiotowo-metodycznych, na przykład w miejsce dwumiesięcznika Rysunek i Prace Ręczne powołano miesięcznik Wychowanie Techniczne w Szkole z wkładką Plastyka w Szkole. Na łamach czasopism zamieszczane były materiały metodyczne zapewniające nauczycielom pomoc we właściwej interpretacji nowych programów nauczania. W wielu artykułach eksponowano potrzebę pogłębiania charakteru procesu kształcenia, dostosowania treści dydaktycznych i poczynań wychowawczych szkoły do bieżących i przyszłych potrzeb kraju, formułowano zasadność stworzenia jednolitego frontu wychowania dzieci i młodzieży przez dom, szkołę i zakłady pracy. Na łamach czasopism dyskutowano nad nowymi założeniami programowymi i planami nauczania, zamieszczano również materiały służące samokształceniu.

[J. Jarowiecki, Czasopiśmiennictwo pedagogiczne, Encyklopedia pedagogiczna, red. W. Pomykała, Warszawa 1993]

Lata 1971 – 1980

Piąty okres rozwoju prasy pedagogicznej w Polsce związany jest z utworzeniem Ministerstwa Oświaty i Wychowania, uchwaleniem karty praw i obowiązków nauczyciela, podjęciem w 1973 roku przez Sejm PRL uchwał o zadaniach narodu i państwa w wychowaniu młodzieży oraz w sprawie nowego systemu edukacji narodowej. Podjęto prace nad doskonaleniem systemu oświaty i wychowania oraz nad określeniem nowego systemu szkolnego. Następują korekty w systemie czasopism pedagogicznych resortu Oświaty i Wychowania w celu wdrożenia nowej koncepcji. Najważniejszym wówczas problemem do rozwiązania okazało się zapewnienie niezbędnej ilości odpowiednio przygotowanych nauczycieli.

W latach 1970 – 74 liczba tytułów czasopism pedagogicznych wzrosła do 167 co stanowiło osiągnięcie szczytowe w historii polskiego czasopiśmiennictwa pedagogicznego, po czym nastąpił ponowny regres. Pisma pedagogiczne podwyższały poziom ideowo-polityczny nauczyciela i wychowawcy, jego wiedzę i umiejętności fachowe, informowały o innowacjach pedagogicznych, upowszechniały zdobycze nauki a także prowadziły pracę twórczą . Dyskutowano nad nowym systemem wychowania w szkole, wprowadzeniem kodeksu ucznia oraz upowszechnianiu idei szkoły środowiskowej oraz nowym systemem kształcenia i doskonalenia nauczycieli. W 1974 roku Ministerstwo Oświaty i Wychowania stworzyło Zakład Czasopism Pedagogicznych celem zwiększenia oddziaływania na pracę i życie szkoły. Zakład obejmował 22 czasopisma i Dzienniki Urzędowe MOiW.

W 1974 roku powstała Zbiorcza Szkoła Gminna w miejsce dwumiesięcznika Klasy Łączone. Powstało również pismo Oświata i Wychowanie pod redakcją W. Pomykało jako kontynuacja Wychowania , odgrywało ono ważną rolę w procesie kształcenia nauczycieli. Funkcjonowały nadal tytuły wydawane przez ZNP, szkoły wyższe, ośrodki metodyczne oraz organizacje społeczne. W 1978 roku ukazywało się 22 tytuły czasopism pedagogicznych wydawanych przez Wydawnictwo Szkolne i Pedagogiczne. Niektóre z nich obchodziły trzydziestolecie istnienia a wśród nich Polonistyka, Wiadomości Historyczne, Geografia, Język Rosyjski, Wychowanie w Przedszkolu.

Rozwój tych czasopism odzwierciedla historyczną drogę, jaką przeszedł system oświatowy PL od likwidacji analfabetyzmu do upowszechniania wykształcenia średniego. Szczególnie bogaty jest dorobek czasopisma Polonistyka pod redakcją prof. dr J. Z. Jakubowskiego oraz Wiadomości Historycznych. Wiadomości… wychodzą już od roku 1933 z inicjatywy Polskiego Towarzystwa Historycznego, jest to jedyne w Polsce czasopismo dydaktyczne dla nauczycieli, poświęcone przede wszystkim historii najnowszej i dziejów powszechnych. Starają się ukazać właściwe miejsce edukacji historycznej w systemie oświatowo-wychowawczym. Na uwagę zasługują również takie czasopisma pedagogiczne jak Życie Szkoły, Nowa Szkoła, Oświata Dorosłych, Wychowanie Obywatelskie, Matematyka, Wiadomości Muzyczne, Biologia w Szkole, Chemia w Szkole, Zbiorcza Szkoła Gminna oraz Szkoła Specjalna.

Lata 1980 – 1989

Szczególnie w okresie stanu wojennego, rozwinęła się na szeroką skalę konspiracyjna akcja wydawnicza. Nastąpił rozkwit wydawnictw drukowanych poza zasięgiem cenzury. Spośród 1100 czasopism blisko 20 to pisma nauczycieli, wydane w różnych miastach i regionach, głównie w Warszawie, Wrocławiu, Gdańsku, Krakowie i Lublinie oraz Poznaniu. Wydawcami tych tytułów była przede wszystkim Solidarność Nauczycielska, Rada Edukacji Narodowej i Zespół Oświaty Niezależnej. Na łamach tych czasopism tworzono obraz oświaty uwolnionej od tendencji marksistowskich, związanej z tradycją kulturalną polskiego narodu oraz koncepcje wychowania oparte na chrześcijańskim systemie wartości.

[Trzydziestolecie czasopism pedagogicznych, Prasa Polska 1978, nr 9, s. 30]

5/5 - (4 głosów)
image_pdf

Rozwój czasopiśmiennictwa pedagogicznego w Polsce po II wojnie światowej

W rozwoju czasopiśmiennictwa pedagogicznego w (PL) wyróżnić można kilka charakterystycznych etapów. Podstawą ich wyodrębniania są cezury rozwoju PL i poszczególne okresy odbudowy i tworzenia nowego systemu oświaty i wychowania, wyznaczone zazwyczaj kolejno przeprowadzanymi reformami szkolnymi.

a) Lata 1944 – 48

Pierwszy etap związany jest z odbudową systemu szkolnego ze zniszczeń wojennych, według wzoru sprzed roku 1939, ale ze zmianami zmierzającymi do jego demokratyzacji oraz zapoczątkowanymi na Ogólnopolskim Zjeździe Oświatowym dyskusjami nad założeniem nowego socjalistycznego systemu oświaty i wychowania. Etap ten charakteryzuje się znacznym rozwojem czasopism pedagogicznych. Zaznaczyła się tendencja do kontynuacji dorobku przedwojennego. Wznowiono około 30 czasopism min.: Głos Nauczycielski, Chowanna, Praca Szkolna, Ruch Pedagogiczny, Ognisko Nauczycielskie, Praca Oświatowa, Szkoła Zawodowa, Szkoła Specjalna, Szkoły Wyższe, Polonista, Psychologia Wychowawcza, Wychowanie Fizyczne, Czasopismo Geograficzne. Pojawiło się szereg czasopism ogólnopedagogicznych: Nowa Szkoła (1945-49), Poradnik dla Nauczycieli, (1946-50), Przegląd Historyczno-Oświatowy(1947). Problematyki wychowawczej dotyczyły min.: Biuletyn Informacyjny wydawany przez Zarząd Główny Robotniczego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci, Świetlice Dziecięce organ TPD oraz Dzieci i Wychowawca periodyk Ministerstwa Oświaty.

Sprawy wychowania przedszkolnego omawiane były na łamach Biuletynu Informacyjnego Ośrodka Metodycznego Sekcji Wychowania Przedszkolnego ZG ZNP, który zastąpiono od 1949 roku miesięcznikiem Wychowanie w Przedszkolu wydanym przez RTPD. Życia szkół podstawowych dotyczył miesięcznik Życie Szkoły , a sprawami doskonalenia zawodowego nauczycieli zajął się Biuletyn Głównej Komisji Konferencji Rejonowych. Omawiano również problemy szkolnictwa rolniczego w Oświacie Rolniczej, a zagadnienia oświaty dorosłych w miesięczniku Oświata i Kultura. Na rynku wydawniczym brakowało czasopism przedmiotowych. Większość wymienionych czasopism oparła się o tradycje lat międzywojennych i ukazywało się krótko. Wyjątek stanowi pismo Nowe Tory , które wydawane było w duchu socjalistycznym przez Towarzystwo Pedagogiczne im. W. Spasowskiego od roku 1947:

b) Lata 1948 – 1956

c) Lata 1956 – 1961

d) Lata 1961 – 1970

e) Lata 1971 – 1980

f) Lata 1980 – 1989

[S. Możdżeń, op. cit. s.25]

ciąg dalszy w kolejnym wpisie Czasopisma pedagogiczne w PRL

5/5 - (5 głosów)
image_pdf

Rozwój polskiego czasopiśmiennictwa pedagogicznego w Galicji

Rozwój polskiego czasopiśmiennictwa pedagogicznego w Galicji zapoczątkowało czasopismo Szkoła, które przetrwało różne burze i ukazywało się w okresie od 1868 do roku 1939. Szkoła była wydawana we Lwowie przez K. Wilde, a od roku 1871 przez Polskie Towarzystwo Pedagogiczne i było jego organem prasowym. Pismo zajmowało się omawianiem konkretnych spraw związanych z funkcjonowaniem i organizacją szkoły polskiej w Galicji, koncentrując się głównie na problemach szkolnictwa ludowego. Skupienie się zainteresowań Szkoły na problematyce szkolnictwa ludowego i seminariach nauczycielskich doprowadziło w 1884 roku do utworzenia osobnej organizacji pod nazwą Towarzystwo Nauczycieli Szkół Wyższych, które od następnego roku zaczęło wydawać miesięcznik Muzeum (1885 – 1939). Z czasem stał się on organem poświęconym sprawom wychowania i szkolnictwa średniego.

Pod względem bogactwa i poziomu oraz objętości Muzeum mogło się mierzyć z najlepszymi pismami pedagogicznymi w ówczesnej Europie. Obok tych lojalnych w stosunku do władz, zaczęły rozwijać się pisma opozycyjne: Głos Nauczycielski (1883 – 93), a następnie Szkolnictwo Ludowe (1891 – 1913). W1905 roku powołano do życia Krajowy Związek Nauczycieli Ludowych oraz jego organ Głos Nauczycielstwa Ludowego (1906 – 16) Podobny charakter miały inne pisma lokalne: Gazeta Nauczycielska wydawana przez nauczycieli lwowskich i Gazeta Szkolna założona w Krakowie. Najnowocześniejszym czasopismem zajmującym się problematyką wychowania fizycznego w Galicji był Przewodnik Gimnastyczny – Sokół organ Towarzystwa Gimnastycznego we Lwowie. W roku 1906 w Samborze ukazał się miesięcznik Ruch poświęcony wyłącznie ćwiczeniom fizycznym i higienie, odpowiednik warszawskiego Ruchu.

Problematykę tę poruszał na swych łamach także Przegląd Higieniczny (1902 – 13). W latach 1899 – 1900 Uniwersytet Ludowy im. A. Mickiewicza posiadał postępowy organ Wiedza dla Wszystkich. Trwałymi czasopismami okazały się organy Towarzystwa Szkoły Ludowej: Przewodnik Oświatowy(1901 – 39), oraz Oświata Ludowa (1910 – 13). Propagowaniem wiedzy pedagogicznej wśród rodziców zajęły się dwutygodnik Poradnik Wychowawczy (1893) oraz Rodzina i Szkoła (1896 – 1913). Sprawy wychowania kobiet podjął Ster (1896 – 97) Do czasopism przedmiotowych należała Praktyka Szkolna (1902-18), Dwutygodnik Katechetyczny i Duszpasterski (1897 – 1910), Wychowanie i Oświata (1906-26) oraz Kształt i Barwa (1912-28) – znakomicie redagowane czasopismo dla nauczycieli rysunków. Na Śląsku Cieszyńskim wychodził Rocznik Ewangelicki oraz Miesięcznik Pedagogiczny, który bronił polskiej szkoły i języka narodowego oraz wniósł wkład w ugruntowanie świadomości narodowej wśród Ślązaków.

[F. Filipowicz, op. cit. s.23. S. Możdżeń, op. cit. s. 15.]

5/5 - (4 głosów)
image_pdf