Procesy wychowawcze

Wychowanie to instrument, za pomocą którego społeczeństwo zachowuje ciągłość kulturalną i przygotowuje swoich członków do czynnego uczestnictwa w kulturze. Jest to proces społeczny gdyż rozgrywa się w grupach dzieci i młodzieży. Grupy takie rozwijają swoje własne, autonomiczne, spontaniczne życie społeczne. Nauczyciel jest zaś odpowiedzialny nie tylko za rozwój indywidualnego ucznia, lecz także za stosunki panujące w grupach szkolnych.
Najogólniej wychowanie określa J. Tarnowski, jako to całokształt sposobów i procesów pomagających istocie ludzkiej, zwłaszcza przez interakcję, rozwijając swoje człowieczeństwo.
Wszelkie procesy wychowawcze, konkretne czynności nauczycieli i uczniów zachodzą zawsze w określonych sytuacjach. Można je podzielić na sytuacje optymalne, bardzo sprzyjające realizacji celów, sytuacje normalne ? średnio sprzyjające, o czynnikach pozytywnych i negatywnych oraz sytuacje trudne, czyli ograniczające czynności dydaktyczno ? wychowawcze i osiągnięcia uczniów.

T. Gołaszewski, Szkoła jako system społeczny, Warszawa 1977, s. 30.
J. Tarnowski, Zarzucić odwieczne brzemię wychowania, ?Katecheta?, 1991, nr 4.
T. Tomaszewski, Psychologia, Warszawa 1975, s. 105.

Dodaj komentarz