Wrz 06

Wychowawca-opiekun w poglądach wybitnych pedagogów przeszłości i przyszłości

Badając i obserwując społeczno-pedagogiczną rzeczywistość w dziedzinie opieki nad dzieckiem w naszym kraju ciągle dostrzega się potrzebę poszukiwania i konstruowania optymalnego modelu opiekuna-wychowawcy, tj. pracownika, który w różnych sytuacjach zastępuje dzieciom i młodzieży (czasowo lub na stałe) rodziców i w czynności tej łączy funkcje opiekuńcze z wychowawczymi.
Potrzeba badań nad modelem opiekuna-wychowawcy wiąże się z dotychczasowym stanem wiedzy – ponieważ nie możemy dziś w pełni odpowiedzieć na wiele podstawowych pytań dotyczących wymagań w zakresie kwalifikacji, kryteriów doboru i treści kształcenia wychowawców. Nie wiemy jakie walory osobiste mogą im zapewnić osiąganie sukcesów w tej pracy i zadowolenie z niej. Rodzi się więc pytanie o model opiekuna-wychowawcy.
Jednym ze sposobów uzyskiwania odpowiedzi na te pytania może być, jak twierdził Stefan Baley, metoda historyczna, polegająca na śledzeniu żądań i postulatów wysuwanych w stosunku do nauczycieli i wychowawców w różnych okresach. Te żądania i postulaty przedstawiają większą wartość, jeśli wysuwane są przez ludzi kompetentnych, związanych z działalnością opiekuńczo-wychowawczą, twórców oryginalnych systemów wychowania. W przeszłości mieliśmy wielu takich działaczy-pedagogów, którzy szczególnie w okresie do pełnego rozwoju i szczęśliwego dzieciństwa, reprezentując nurt wyraźnie postępowy i nowatorski. Wybitnymi przedstawicielami tej grupy pedagogów byli: Józef Czesław Babicki, Kazimierz Jeżewski i Janusz Korczak. Wprawdzie żaden nie napisał oddzielnego traktatu o opiekunie-wychowawcy, ale w ich ogólnym dorobku odnaleźć można wiele do dziś aktualnych refleksji, wskazań i postulatów.

0
komentarze

Reply

You must be logged in to post a comment.