Podstawowymi cechami wyznaczającymi typ wsi są: usytuowanie względem miasta oraz dostępność środków komunikacji.
Na wsi tradycyjnej występuje jeszcze wzór dziecka przeciążonego pracą w gospodarstwie rolnym. Sytuacja ta stanowi podstawową przeszkodę w wypełnianiu przez dzieci obowiązku szkolnego.
W realizacji zadań wychowawczych w środowisku wiejskim pomocy rodzinie udzielają placówki wychowania przedszkolnego.
Szkoła w środowisku wiejskim jest instytucją coraz bardziej uznawaną przez społeczność wiejską. Na wsi tradycyjnej szkoła często jest jedyną instytucją oświatową i ogniskiem działalności kulturalnej.
W tym środowisku występuje szczególnie silna, naturalna integracja młodzieży i dorosłych wobec szkoły.
Wieś jako środowisko wychowawcze może mieć wpływ na rozwój dziecka na wiele sposobów. Wieś często jest bliska natury, co pozwala na rozwijanie zainteresowań przyrodniczych i zdrowy styl życia. Wieś oferuje również dzieciom możliwość poznania różnych zawodów związanych z rolnictwem oraz poznania różnych tradycji i zwyczajów, co może wpływać na rozwój ich kulturowego i społecznego świadomości.
Wieś jest również środowiskiem, w którym dzieci mogą rozwijać swoje umiejętności społeczne poprzez udział w różnych przedsięwzięciach i działaniach skupiających mieszkańców wsi. Wieś jest również środowiskiem, w którym dzieci mogą rozwijać swoje zdolności przewodzenia grupą.
Ponadto, wieś jest środowiskiem, w którym dzieci mogą doświadczyć bezpieczeństwa i stabilności, co może pozytywnie wpływać na ich rozwój emocjonalny i psychiczny. Wieś jest również środowiskiem, w którym dzieci mogą rozwijać swoją samodzielność i odpowiedzialność, co jest ważne dla ich późniejszego rozwoju.
Mimo wszystko, wieś jako środowisko wychowawcze również ma swoje ograniczenia, takie jak brak różnorodności oferowanych zajęć pozaszkolnych, czy też brak profesjonalnej opieki zdrowotnej. Dlatego też ważne jest, aby rodzice i nauczyciele współpracowali, aby zapewnić dzieciom jak najlepsze warunki do rozwoju.
