Sty 09

Rola nauczyciela w okresie edukacji przedszkolnej

Praca z dzieckiem w wieku przedszkolnym powinna uwzględniać jego rozwój intelektualny, fizyczny, psychiczny i emocjonalny. Aby współpraca była zadowalająca, potrzebna jest właściwa kadra pedagogiczna, która posiadać będzie kompetencje w zakresie wszelkich działań edukacyjnych. Taką rolę pełni nauczyciel wychowania przedszkolnego.

Nauczyciel edukacji przedszkolnej ma do spełnienia jedną z najważniejszych ról, gdyż kształtuje i rozwija trzon przyszłej osobowości małego człowieka. Pedagog nie może być jedynie dydaktykiem, koncentrującym się na zrealizowaniu programu wychowania przedszkolnego, powinien być osobą, która bierze odpowiedzialność za rozwój i wychowanie każdego dziecka.[1]

Rola nauczyciela w okresie edukacji przedszkolnej powinna stanowić w wychowaniu dziecka kontynuację roli rodziców, ze szczególnym zaznaczeniem oddziaływania wpływu matki na jego rozwój i osobowość. Nauczycielami kształcenia zintegrowanego są głównie kobiety, nadarza się zatem okazja, by dobra nauczycielka była dla najmłodszych jak gdyby drugą matką.

Analizując aspekt związany z rolą pedagoga przedszkolnego, nie można pominąć jego współpracy z rodzicami. Jeśli nawiąże z nimi prawidłowe relacje, będzie miał miejsce właściwy dialog, to działania wychowawcze w przedszkolu i w domu rodzinnym będą się pokrywać. Taki przebieg z pewnością zaowocuje sukcesem w procesie kształtowania osobowości dziecka.

W związku z nową podstawą programową, od nauczycieli wymaga się realizacji nowych zadań. Stają się oni organizatorami i inicjatorami aktywności edukacyjnej dziecka oraz twórcami procesu wychowawczo-dydaktycznego. Sami dobierają materiał do nauczania,  programy, metody wychowania, środki dydaktyczne czy chociażby formy organizacyjne.[2]

Do podstawowych zadań pedagoga w edukacji przedszkolnej zaliczyć należy organizowanie środowiska przedszkolnego, dbanie o wszechstronny rozwój każdego dziecka, właściwe kształtowanie jego postaw, zainteresowań, stopniowe i łagodne pogłębianie wiedzy. Właściwemu realizowaniu zadań dydaktyczno-wychowawczych powinny towarzyszyć określone predyspozycje psychiczne nauczyciela, czyli odpowiednie skłonności i zdolności niezbędne w pracy z dziećmi w wieku przedszkolnym.

Zasadniczą funkcją nauczyciela w przedszkolu jest przede wszystkim organizowanie życia i działania jednostki, w czego skład wchodzi nie tylko planowanie i tworzenie, ale także poznawanie, kształtowanie umiejętności i ich odpowiednie stosowanie.

Założeniem pracy edukacyjnej nauczyciela jest przede wszystkim kształtowanie indywidualnych predyspozycji jednostki, które umożliwiają twórcze dopasowanie do zmieniającej się rzeczywistości, w tym do pracy.[3]

Z punktu widzenia wychowawczego, jedną z najważniejszych cech pedagoga jest postawa demokratyczna, która sprowadza się do okazywania życzliwości i zrozumienia, pozyskiwania dziecięcej sympatii i zaufania. Mam tu na myśli także zachęcanie najmłodszych do aktywności i samodzielności w działaniach praktycznych.[4]

Dobry nauczyciel musi posiadać takie cechy umysłu, które pozwolą mu na godziwą ocenę sytuacji wychowawczej i zrozumienie każdego dziecka, według zupełnie innych kategorii. Niezbędna jest także właściwa motywacja do zawodu i postawy, które są niezwykle ważne w procesie wychowawczo-dydaktycznym. Zawód nauczyciela nie polega bowiem jedynie na przekazywaniu informacji, każdą godzinę zajęć trzeba dostosowywać do odbiorców, sytuacji, emocji, jakie panują każdego dnia. Edukacja przedszkolna nie formułuje dla nauczycieli sprawdzonych i gotowych zabiegów popartych metodami, zasadami i formami pracy. Należy więc podkreślić, że nie ma jednej procedury, wspierającej rozwój umysłowy, najlepszy dla wszystkich, a nawet jednego wychowanka, w różnych okresach rozwojowych.


[1] E. Smak, Nauczyciel w edukacji przedszkolnej. Opole 2006, Wydawnictwo Uniwersytetu Opolskiego, s. 7.

[2] A. Klim-Klimaszewska, op. cit., s. 159.

[3] U. Tyluś, Nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej kreatorem wszechstronnego rozwoju umysłowego wychowanków. ?Nauczanie Początkowe?, nr 1, 2010/2011, s. 17.

[4] A. Klim-Klimaszewska, op. cit., s. 162.

0
komentarze

Reply

You must be logged in to post a comment.