Prace dyplomowe

Prace dyplomowe z pedagogiki

Analiza wyników ankiety 2

drugi fragment pracy dyplomowej, którą  w tym roku prezentujemy

Pytanie 2: Czy są przedmioty, które szczególnie lubisz?

Drugie pytanie obrazuje nam zainteresowanie młodzieży gimnazjalnej przedmiotami szkolnym. Wynika stąd że tylko 24,3% respondentów nie przejawia zainteresowania przedmiotami szkolnymi, natomiast pozostali, tj. 75,7% badanych wykazuje zainteresowanie nimi. Najczęściej wybieranym przedmiotem wśród gimnazjalistów było wychowanie fizyczne, informatyka, matematyka, jak również biologia, historia oraz sztuka. Najmniej respondentów z kolei wybierało przedmioty humanistyczne, chemię, wiedzę o społeczeństwie i religię.

W gimnazjum w Grabicach młodzież w większości nie przejawia zainteresowania przedmiotami szkolnymi (56%). Pozostała część (44%) podkreślała, że takie zainteresowanie posiada. Najczęściej wybieranymi przedmiotami były tutaj: matematyka, informatyka, język polski oraz geografia.

W Brodach gimnazjaliści przejawiali zainteresowanie szkolnymi przedmiotami (66,7%). Do tych przedmiotów zaliczyli wychowanie fizyczne, sztukę, biologię oraz matematykę. Pozostała część (33,3%) respondentów zakreślała, iż takich zainteresowań nie ma.

W Gubinie w gimnazjum nr 1 badani w większości odpowiadali twierdząco na pytanie – czy są przedmioty które szczególnie lubią (69,6%). Najczęściej wymienianymi przez nich przedmiotami były: informatyka, wychowanie fizyczne oraz historia.

Ostatnie z badanych gimnazjów, tj. gimnazjum nr 2 w Gubinie w zdecydowanej większości przejawia zainteresowanie przedmiotami szkolnymi (75,7%) takimi jak: wychowanie fizyczne, historia, biologia i chemia. Pozostała część (24,3%) nie interesuje się szkolnymi przedmiotami.

Analiza wyników dotyczących zainteresowań przedmiotami szkolnymi wskazuje na znaczną różnorodność w postawach młodzieży wobec nauki. Około 75,7% badanych uczniów gimnazjów wykazuje zainteresowanie przedmiotami szkolnymi, co sugeruje, że większość młodzieży odnajduje wartość i przyjemność w nauce, mimo że niektóre przedmioty są bardziej popularne niż inne. Najczęściej preferowane przedmioty to wychowanie fizyczne, informatyka, matematyka, biologia, historia oraz sztuka. To wskazuje na rosnącą popularność przedmiotów, które są bardziej praktyczne lub w których uczniowie mogą dostrzegać bezpośrednie korzyści.

Jednakże, niewielka część uczniów (24,3%) nie wykazuje zainteresowania przedmiotami szkolnymi, co może sugerować potrzebę dodatkowego wsparcia czy też dostosowania programu nauczania, aby lepiej odpowiadał na różnorodne zainteresowania uczniów.

W analizie regionalnej zauważalne są różnice w zainteresowaniach. W gimnazjum w Grabicach znaczna część uczniów (56%) nie przejawia zainteresowania przedmiotami szkolnymi, podczas gdy w Brodach i Gubinie, większość uczniów wyraża zainteresowanie. W Grabicach uczniowie częściej wybierali przedmioty takie jak matematyka, informatyka, język polski i geografia, co może wskazywać na specyfikę lokalnych programów nauczania lub zainteresowań uczniów w tym regionie.

W Brodach, choć mniejsza część uczniów (33,3%) nie ma zainteresowania przedmiotami, ci, którzy są zainteresowani, preferują wychowanie fizyczne, sztukę, biologię i matematykę.

W Gubinie zainteresowanie przedmiotami jest wyraźnie większe. W gimnazjum nr 1 najczęściej wybieranymi przedmiotami są informatyka, wychowanie fizyczne i historia, podczas gdy w gimnazjum nr 2 uczniowie w większości preferują wychowanie fizyczne, historię, biologię i chemię.

Podsumowując, zainteresowanie przedmiotami szkolnymi wśród młodzieży jest powszechne, ale występują wyraźne różnice regionalne i przedmiotowe. Popularność przedmiotów praktycznych i rozwijających umiejętności życiowe jest zauważalna, podczas gdy przedmioty bardziej teoretyczne, takie jak chemię czy wiedza o społeczeństwie, nie cieszą się tak dużym zainteresowaniem. Te różnice mogą być odzwierciedleniem lokalnych programów nauczania, preferencji nauczycieli lub specyficznych zainteresowań uczniów w poszczególnych gimnazjach.

5/5 - (3 głosów)

Style myślenia

Myślenie – uświadamianie sobie związków, zależności między rzeczami, zjawiskami; poznawanie, rozumowanie, sądzenie, przypuszczanie, mniemanie; snucie rozważań, zastanawianie się, rozmyślanie.

Postrzeganie świata, uczenie się odbywa się, kiedy następuje napływ informacji poprzez system sensoryczny. Zmysły rejestrują najdrobniejsze detale z każdego momentu naszego życia. Nasz system sensoryczny odzwierciedla sposób, w jaki postrzegamy świat, uczymy się, zachowujemy się. Model tego, co doświadczamy w danym momencie jest bezpośrednim wynikiem sposobu, w jakim zmysły przetwarzają informacje napływające z zewnątrz i wewnątrz. Jednak, chociaż informacje dochodzą ze świata zewnętrznego i wewnętrznego przez cały system sensoryczny, to każdy z nas ma tendencję do przetwarzania ich poprzez jeden lub dwa dominujące systemy – oznacza to, ze napływające informacje będą bezwiednie przetwarzane przez jeden (dwa) z kanałów: wzrokowy, słuchowy lub kinestetyczny. Stąd każdy ma własny, unikalny sposób postrzegania świata i kodowania informacji.

Osoba z dominującą lewą półkulą mózgową przyswaja sobie informacje w sposób uporządkowany, linearny, analityczny. Woli szczegóły i informacje podane w sposób logiczny. Osoba z dominującą prawą półkulą musi najpierw zobaczyć cały obraz, aby potem móc absorbować poszczególne jego części na podstawie wizualizacji sztuki, kolorów, muzyki, intuicji. Może również nastąpić mieszanie stylów myślenia dwóch półkul mózgowych.

Profesor Anthony Gregorc z Uniwersytetu w Connecticut i konsultanci z organizacji Super Camp, zaproponowali podział stylów myślenia na cztery podstawowe grupy:

  • konkretne sekwencyjne,
  • konkretne nieliniowe,
  • abstrakcyjne nieliniowe,
  • abstrakcyjne sekwencyjne.

Konkretni sekwencyjni myśliciele – osadzeni twardo w rzeczywistości, a rzeczywistość to wszystko, co mogą usłyszeć, zobaczyć. Lubią konkretną wiedzę. Spostrzegają i zapamiętują łatwo fakty, konkretne informacje, formuły i zasady. Uczą się najlepiej przy wykonywanej pracy niż studiowaniu teorii.

Konkretni nielinearni myśliciele – są przeważnie eksperymentatorami, choć też twardo osadzonymi w rzeczywistości. Są gotowi do wypróbowywania i sprawdzania nowych metod, dochodzą często do nowych, twórczych rozwiązań.

Abstrakcyjni nielinearni myśliciele – przyswajają informacje, idee i porządkują je przez głęboką refleksję. Najlepiej funkcjonują w wolnych, nie zorganizowanych strukturach i wśród życzliwych ludzi. Ich prawdziwym światem jest świat emocji i uczuć. Najlepiej zapamiętują informacje i wiedzę podane w niekonwencjonalny sposób.

Abstrakcyjni sekwencyjni myśliciele – kochają świat teorii i myśli abstrakcyjnej. Myślą koncepcyjnie i analizują informacje. Łatwo skupiają uwagę na ważnych kwestiach i faktach. Ich proces myślenia jest logiczny, racjonalny i intelektualny.

5/5 - (2 głosów)

Rozwój fizyczny oraz motoryczny człowieka

Rozwój fizyczny człowieka oznacza zmiany zachodzące w jego ciele, zarówno pod względem rozmiaru, jak i funkcji. Rozwój fizyczny dzieli się na kilka etapów, które przebiegają od narodzin do dorosłości.

Etap prenatalny – rozwój ciała rozpoczyna się już w okresie ciąży i trwa do narodzin.

Etap niemowlęcy – jest to okres od narodzin do 2 roku życia, w którym dziecko rozwija się bardzo szybko, przede wszystkim w zakresie rozmiaru ciała.

Etap dziecięcy – jest to okres od 2 do 12 roku życia, w którym dziecko rozwija swoje zdolności motoryczne, koordynację ruchów, siłę i wytrzymałość.

Etap nastoletni – jest to okres od 12 do 18 roku życia, w którym dochodzi do dalszego rozwoju ciała, związanego z dojrzewaniem płciowym i dojrzewaniem kości.

Etap dorosły – jest to okres po 18 roku życia, w którym rozwój fizyczny jest już ustabilizowany, jednakże nie oznacza to braku zmian, bo ciało nadal się zmienia, lecz w wolniejszym tempie.

Rozwój motoryczny natomiast odnosi się do rozwoju ruchów, koordynacji i umiejętności ruchowych. Rozwój motoryczny jest ściśle związany z rozwojem fizycznym i przebiega równolegle z nim. Niemowlęta rozwijają swoje ruchy od podstawowych, takich jak ssanie czy przytrzymywanie głowy, aż po bardziej złożone, takie jak chodzenie czy bieganie. Dzieci rozwijają swoje umiejętności ruchowe poprzez zabawę, ćwiczenia i sport. W wieku dorosłym rozwój motoryczny polega głównie na utrzymaniu sprawności fizycznej.

Ogólną charakterystykę rozwoju fizycznego oraz motorycznego przedstawia poniższa tabela[1]:

Tabela 1.

Okres życia Cechy rozwojowe Charakterystyka

motoryczności
do 3 m-ca Miękki kościec. Wiotkie mięśnie.

Niedorozwój sfery czucia.

 Ruchy błędne,

przygotowuj ące do władania

całym ciałem. Bezwład

tułowia.
od 3-6 m-cy j.w. Początki ruchowej koordynacji. Początek ruchów

skierowanych. Nauka

władania ciałem.
1 rok Poczucie równowagi. Rozwój

prioprioreceptorów: ślady dojrzewania

pól rzutowych. Tworzenie się synergii.

 Przygotowanie się do ruchów

lokomocyjnych. Manipulacje.

Początek praksji.
1-3 lat Mięśnie słabe. Postęp wapnienie kości. Dojrzewanie wyższych ośrodków psychomotorycznych. Formowanie się

krzywizny piersiowej i szyjnej w

kręgosłupie. Mowa.

 Ożywienie ruchowe.

Manipulacyjne zabawy

samotne. Półchód-półbieg.

Rozwój apraksji.

Pokonywanie trudności w

zachowaniu równowagi.
3-7 lat Duże wzmocnienie mięśni i kośćca.

Czynnościowe dojrzewanie wyższych

ośrodków układu nerwowego.

Trudności w skupianiu uwagi.

 Impulsywność ruchowa.

Chętne podejmowanie zabaw

i gier ruchowych. Pierwsze

apogeum motoryczności,
7-9 lat Umięśnienie i kościec sformowane, ale

mało wytrzymałe na wysiłek. Reakcja

nużenia się przy monotonii podniet.

Brak zrostów trzonów kości z

nasadami. Obniżenie się przyrostu

wzrostu, wzmożenie się przyrostu

masy ciała. Pierwsze oznaki refleksji.

 Duża potrzeba ruchowego wyżycia się. Zabawy towarzyskie. Ambicja popisu i

przodowania w zabawowych formach ruchu. Zabawy konstruktywne.

Zainteresowanie regułą zabawy. Początek gry,

powstanie ambicji

współzawodnictwa.
9-12 lat Rosnący wciąż kościec. Niedostateczna

wytrzymałość na wysiłek. Formowanie

się lędźwiowej krzywizny kręgosłupa.

Słaba siła mięśni. Umiejętność

ześrodkowania uwagi. Wysoki poziom

zdolności koordynacyjnych.

 Gry ruchowe.

Zainteresowania gimnastyczne. Ambicje

sportowe, głównie gry i sporty

walki- u dziewcząt taneczne

formy ruchu. Drugie apogeum motoryczności (złoty wiek). Skłonność do wędrówek.
12-17 lat Kończący się okres zrastania nasad

kostnych z trzonami. Skok

pokwitaniowy, dojrzewanie płciowe.

Chwiejność układu nerwowego.

Dysocjacje ruchowe spowodowane

zmianami proporcji ciała.

 Spadek zainteresowań ruchowych (głównie u dziewcząt). Niezręczność pubertalna (nieopanowanie). Męczenie się.

Zainteresowania

konstruktywne.
18-21 lat Układ kostny, mięśniowy i nerwowy

sformułowane. Nie zakończony okres

wzrostu chłopców. Wszechstronne

dojrzewanie psychiczne i społeczne.

 Wszechstronność możliwości

ruchowych. Powrót harmonii

w sferze psychomotoryki.
21-40 lat Pełnia psychicznego i fizycznego rozwoju.
40-60 lat Obniżenie zainteresowań ruchowych. Skłonność do sedenteryzmu.

Skłonność do zaburzeń w obrębie układu krążenia.
powyżej 60

lat

 Kruchość układu kostnego. Wiotczenie mięśni. Ruchowe dysocjacje.

[1] Kozłowski S., Znaczenie aktywności ruchowej w rozwoju fizycznym człowieka, PWN Warszawa 1987.

4.7/5 - (3 głosów)

Analiza wyników ankiety

pierwszy fragment pracy dyplomowej, którą będziemy w tym roku prezentować

Pytanie 1: Kto ma szczególny wpływ na Twój wybór szkoły?

Z analizy pierwszego pytania wynika, iż największy wpływ na młodzież, w kwestii wyboru szkoły, mają rodzice. W przypadku każdej badanej zbiorowości ponad 50% odpowiedzi wskazywało na rodziców. Ogółem 74,5% respondentów stwierdziło, iż to właśnie zdaniem rodziców kierują się przy wyborze szkoły średniej.

Z przeprowadzonego badania wynika, iż na 13,30% badanych wpływ ma przedstawiciel szkoły, natomiast na 12,20% młodzieży przy wyborze szkoły kieruje się opinią kolegów.

Z ankiety wynika również, że wychowawcy nie mają żadnego wpływu na decyzję gimnazjalistów.

W Grabicach zdecydowanie największy wpływ na młodzież mają rodzice (85,2%). Duży wpływ mają: kolega (11,1%) oraz przedstawiciel szkoły (3,7%).

Podobna sytuacja przedstawia się w gimnazjum w Brodach. Tutaj również rodzice w szczególny sposób wpływają na wybór przez swoje dziecko szkoły średniej (83,3%). Wpływ wywiera również przedstawiciel szkoły (11,1%) jak i kolega (5,6%).

Respondentom z gimnazjum nr 1 w Gubinie wybrać szkołę pomagają rodzice (43,5%), przedstawiciel szkoły (30,4%) jak i kolega (26,1%).

W gimnazjum nr 2 w Gubinie młodzież przy wyborze szkoły kieruje się opinią rodziców (83,3%). Znacznie mniej oddziaływują na nich – przedstawiciel szkoły (10%) oraz kolega (6,7%).
W żadnym z badanych gimnazjów wychowawca nie ma wpływu na wybór szkoły przez swoich wychowanków.

Analiza wyników ankiety dotyczącej wpływu różnych osób na wybór szkoły średniej przez młodzież ujawnia, że rodzice mają zdecydowanie największy wpływ na tę decyzję. W każdym badanym przypadku, więcej niż połowa respondentów wskazywała, że decyzja o wyborze szkoły jest uzależniona przede wszystkim od opinii rodziców, co podkreśla istotną rolę rodziny w tym procesie. Na ogół 74,5% młodzieży kieruje się zdaniem rodziców, co wskazuje na ich dominujący wpływ.

Pozostałe źródła wpływu są znacznie mniej istotne. Przedstawiciele szkół mają wpływ na zaledwie 13,30% badanych, co sugeruje, że ich rola w wyborze szkoły jest ograniczona. Opinia kolegów również odgrywa mniejszą rolę, wpływając na 12,20% respondentów. Wychowawcy, co jest istotnym wnioskiem, nie mają żadnego wpływu na decyzje młodzieży dotyczące wyboru szkoły.

W analizie regionalnej widać, że w Grabicach i Brodach rodzice także dominują jako główne źródło wpływu, z odpowiednio 85,2% i 83,3% respondentów wskazujących na ich decydujący wpływ. W tych miejscach znaczenie przedstawicieli szkół i kolegów jest mniejsze, ale nadal zauważalne, zwłaszcza w Grabicach. Z kolei w Gubinie różnice między gimnazjami są wyraźne: w jednym z nich (nr 1) wpływ rodziców jest mniejszy (43,5%) w porównaniu do przedstawicieli szkoły i kolegów, podczas gdy w drugim gimnazjum (nr 2) rodzice mają dominujący wpływ (83,3%), a wpływ przedstawicieli szkoły i kolegów jest znacznie ograniczony.

Podsumowując, wyniki ankiety jednoznacznie pokazują, że rodzice odgrywają kluczową rolę w wyborze szkoły średniej przez młodzież, niezależnie od lokalizacji. Zdecydowanie mniej istotni są przedstawiciele szkół oraz koledzy, a wychowawcy nie mają żadnego wpływu na decyzje uczniów.

5/5 - (3 głosów)

Charakterystyka terenu i obiektu badań

Badaniami objęto osiemnaścioro dzieci z klas nauczania początkowego w szkole gminnej. Rysunki dzieci wykonywały w czasie lekcji w obecności wychowawczyni i prowadzącej badania. Technika wykonywania prac była dowolna i jej wybór całkowicie należał do dzieci. Po wykonaniu prac dzieci zostały poproszone o wypełnienie krótkiej ankiety i włożenie wraz z rysunkiem do koperty.

Wśród badanych dzieci było osiem dziewczynek i dziesięciu chłopców. Siedemnaścioro dzieci mieszkało z obojgiem rodziców, jedno tylko z matką. Czworo z badanych było jedynakami, siedmioro miało jednego brata lub siostrę, pięcioro dwoje rodzeństwa i dwoje dzieci miało trójkę rodzeństwa.

W czterech przypadkach dziećmi opiekowali się tylko rodzice, w czternastu pozostałych również dziadkowie.

Na pytanie: „Które z rodziców spędza z tobą więcej czasu?” dziesięcioro dzieci odpowiedziało, że oboje rodzice, pięcioro – że mama i troje, że tata. Na kolejne pytanie: „Czy chciałbyś/ chciałabyś, więcej czasu spędzać z rodzicami, siedemnaścioro dzieci odpowiedziało „tak” i jedno „nie”.

Kolejne pytanie dotyczyło relacji badanych dzieci z rodzeństwem. Trzynaścioro z badanych dzieci stwierdziło, że dobrze się rozumie z rodzeństwem i jedni, że nie może się porozumieć.

Wszystkie dzieci stwierdziły, że są zadowolone z opieki rodziców, siedemnaścioro jednak chciałoby, aby rodzice więcej się nimi zajmowali i poświęcali im więcej czasu, jedno zaś odpowiedziało na to pytanie negatywnie.

Ostatnie pytanie było pytaniem kafeteryjnym i brzmiało: „Czy chciałbyś (chciałabyś), aby rodzice coś zmienili w swoim postępowaniu? Jeżeli tak, to napisz szczerze, co ci się w postępowaniu rodziców nie podoba. Odpowiedzi dzieci przedstawiono na wykresie 1. Kilkoro dzieci dało więcej niż jedną odpowiedź.

Wykres 1. Odpowiedzi dzieci na pytanie 1.

Źródło: Opracowano na podstawie badań własnych

5/5 - (2 głosów)