Nauka domowa ucznia

Nauka domowa ucznia jest przedmiotem zainteresowania szerokich kręgów społeczeństwa. Zagadnieniem tym interesują się przede wszystkim rodzice, nauczyciele, naukowcy. We współczesnej dydaktyce domowa nauka ucznia ma na celu:

  • pobudzenie aktywności poznawczej uczniów i rozwijanie ich samodzielności myślenia;
  • opanowanie określonego w programie materiału nauczania wraz z umiejętnością posługiwania się nim;
  • wdrażanie do samodzielnej pracy, jako przygotowanie do samokształcenia.

Bardzo ważne jest planowanie pracy domowej ucznia, która wymaga większej samodzielności. Zadania pisemne i przygotowanie ustne powinny nie tylko utrwalić wiadomości i nawyki zdobyte w szkole, lecz także uczyć samodzielności. Zajęcia lekcyjne powinny być naturalnym pomostem pomiędzy nauką w szkole, a pracą domową. W związku z tym należy dostosować tematykę do właściwości wieku uczniów.

W klasach młodszych prace domowe nie powinny być aż tak obszerne, za to w klasach VII-VIII tematyka prac powinna rozwijać zainteresowania, pobudzać do refleksji i wysiłku twórczego. Rozwijać zdolności twórcze, wdrażać do zdobywania nowych wiadomości poza zadaną pracą domową. Redagować temat tak, aby pobudzić samodzielność myślenia.

Należy wiązać pracę domową z pracą lekcyjną w jednolity proces nauczania, dbać o różnorodny dobór tematyki i form zadań domowych oraz należyte przygotowanie do wykonania zadań domowych. Dokładnie1 objaśnić temat, wytyczyć cel i określić wymagania. Uczeń powinien zdawać sobie sprawę z tego, co ma wykonać, ale również powinien być zorientowany, jak ma to zrobić. Wprowadzić racjonalną metodę opracowania zadania. Określać czas i sposób egzekwowania zadania.

Nie wszyscy nauczyciele zdają sobie sprawę z istoty zadań domowych, traktując je jedynie jako integralny składnik każdej lekcji. Młodzież i dzieci nie zawsze mogą sprostać wysokim wymaganiom, nakładanym na nie przez szkołę.

Wysokie wymagania, nadmierne obciążenie dzieci i młodzieży nauką w domu prowadzi do niepożądanych efektów wychowawczych.

Uczniowie odpowiedzialni, starający się wypełnić jak najlepiej wszystkie polecenia są przepracowani, wyłączeni z naturalnego nurtu życia społecznego i kulturalnego, muszą rezygnować z zajęć pozaszkolnych, aktywnej przynależności do organizacji młodzieżowych, do minimum ograniczyć czas wolny.

Mając na uwadze fakt, że uczniowie nie odrabiają zadań domowych, lub odrabiają je niestarannie, postanowiłam zająć się problemem niechętnego stosunku uczniów do zadań domowych. W pracy tej omówiłam przyczyny negatywnego stosunku uczniów do zadań domowych, mające swe źródło w:

a) działalności nauczyciela jako kierownika i organizatora procesu uczenia się;

b) właściwościach ucznia, jako działającego podmiotu;

c) warunkach domowych, w których odbywa się nauka domowa.

Nie wyczerpałam jednak całości zagadnienia, omówiłam tylko te przyczyny, które można było dostrzec na podstawie zebranego materiału podczas badań. [To fragment jednej z prac magisterskich]

5/5 - (2 głosów)

Dodaj komentarz