Prace dyplomowe

Prace dyplomowe z pedagogiki

Style sensoryczne uczenia się

Style sensoryczne uczenia się to sposób, w jaki osoby najlepiej radzą sobie z uczeniem się poprzez zmysły. Istnieją trzy główne style sensoryczne uczenia się:

  1. Wizualny styl uczenia się: osoby z tym stylem uczenia się lepiej radzą sobie z uczeniem się poprzez obrazy i widoki. Lubią uczyć się poprzez rysunki, mapy, tabele i inne narzędzia wizualne.
  2. Audytoryjny styl uczenia się: osoby z tym stylem uczenia się lepiej radzą sobie z uczeniem się poprzez słuchanie. Lubią uczyć się poprzez słuchanie wykładów, rozmów i nagrań dźwiękowych.
  3. Kinestetyczny styl uczenia się: osoby z tym stylem uczenia się lepiej radzą sobie z uczeniem się poprzez działanie i ruch. Lubią uczyć się poprzez praktyczne zajęcia i doświadczenia.

Niektóre osoby mogą mieć dominujący styl uczenia się, ale większość ludzi używa różnych styli w zależności od sytuacji. Ważne jest, aby zdawać sobie sprawę ze swojego stylu.

System sensoryczny – podstawowy, odruchowo uaktywniany, preferowany zmysł, czyli właściwy nam sposób odbierania i reagowania na informacje przekazywane kanałem wzrokowym, słuchowym lub kinestetycznym.

Naukowcy na podstawie obserwacji uczniów i studentów, doszli do wniosku, że nie wszyscy w ten sam sposób przyjmują i kodują wiadomości – mają indywidualne style uczenia się. Style te determinowane są przez odpowiedni system sensoryczny. Wiadomości przyjmowane są przez mózg za pomocą zmysłów: słuchu, wzroku, czucia, smaku, węchu i intuicji. Uznano, że wszyscy plasują się w obrębie trzech podstawowych stylów:

  1. Wzrokowcy – lubią opisy, pamiętają twarze, zapominają imiona, lubią robić notatki, formułują myśli w postaci obrazów. Koncentrację burzy im nieporządek i ruch. Lubią robić listy rozwiązań. Nie lubią dużo mówić, lubią porządek i schludność, preferują sztuki wizualne.
  2. Słuchowcy – lubią dialog i rozmowy, unikają długich opisów, nie zauważają ilustracji. Dobrze pamiętają imiona, zapominają twarze. Nie zwracają uwagi na szczegóły, łatwo dekoncentrują się w wyniku hałasu. Lubią wykłady, długie wypowiedzi własne. Wolą muzykę niż sztuki wizualne, wolą mówić o dziełach sztuki niż je oglądać.
  3. Kinestetycy lub haptycy – lubią czuć emocje, ruch, zapachy i smaki. Czytanie nie jest ich ulubionym zajęciem, ale lubią wartkie akcje. Mają kłopoty z ortografią. Najlepiej pamiętają to, co sami wykonali. Muszą się poruszać, lubią coś trzymać, czymś poruszać, manipulować, podskakują z zadowolenia, tupią ze złości, gestykulują. Lubią bliski kontakt z drugim człowiekiem podczas rozmowy, ale nie są dobrymi słuchaczami.

Styl sensoryczny uczenia się odnosi się do tego, jakie zmysły są najważniejsze dla danej osoby podczas procesu uczenia się. Istnieją cztery podstawowe style sensoryczne uczenia się: wzrokowy, słuchowy, kinestetyczny i węchowy/smakowy.

Wzrokowy styl uczenia się polega na przyswajaniu informacji poprzez oglądanie, na przykład za pomocą ilustracji, map, schematów, grafik i filmów. Słuchowy styl uczenia się polega na przyswajaniu informacji poprzez słuchanie, na przykład poprzez lekcje, dyskusje, nagrania audio i odtwarzanie muzyki. Kinestetyczny styl uczenia się polega na przyswajaniu informacji poprzez działanie, na przykład poprzez doświadczenia, ćwiczenia, prace ręczne i gry. Węchowy/smakowy styl uczenia się polega na przyswajaniu informacji poprzez doznania zmysłowe, na przykład poprzez zapachy, smaki, dotyk, itp.

Styl sensoryczny uczenia się jest indywidualny dla każdej osoby i może się zmieniać w zależności od tematu lub sytuacji. Znajomość swojego stylu sensorycznego uczenia się pozwala na lepsze rozumienie i przyswajanie informacji oraz ułatwia proces uczenia się.

5/5 - (2 głosów)

Analiza wyników ankiety 4

czwarty fragment pracy dyplomowej, którą  w tym roku prezentujemy

Pytanie 4: Jakie oczekiwania masz w stosunku do przyszłej szkoły średniej?

Postawione pytanie miało na celu przybliżyć nam oczekiwania młodzieży gimnazjów dotyczące przyszłej szkoły średniej. Z badania wynika, iż priorytetowe znaczenie dla respondentów ma wysoki poziom szkoły średniej. Równie ważnym oczekiwaniem tegorocznych kandydatów są kółka zainteresowań. Gimnazjaliści poza tym oczekują od szkoły średniej przyjaznej atmosfery jak i bezpieczeństwa w szkole. Ważna jest również dla nich wyposażenie techniczne szkoły, pomoc dydaktyczna jak i dobre przygotowanie zawodowe. Reszta respondentów stwierdziła, iż nie ma żadnych oczekiwań w stosunku do szkoły średniej.

Młodzież z Grabic w większości nie stawiała przyszłej szkole żadnych wymagań. Jednak byli też respondenci, którzy podzielili się swoimi oczekiwaniami. Były to przede wszystkim: dobry poziom szkoły, kółka zainteresowań, nauka języków obcych oraz wyposażenie techniczne i dobre przygotowanie zawodowe.

Respondenci z Brodów oczekują od przyszłej szkoły średniej przede wszystkim dobrego poziomu i kółek zainteresowań. Ponadto chcą oni bezpiecznej szkoły z przyjazną atmosferą.

W Gubinie uczniowie z gimnazjum nr 1 liczą na ofertę kółek zainteresowań oraz zdobycie pracy po zakończeniu nauki w wybranym zawodzie. Ważna jest dla nich również przyjazna atmosfera, dobry poziom, wyposażenie techniczne oraz pomoc dydaktyczna.

W gimnazjum nr 2 w Gubinie młodzież przede wszystkim oczekuje od szkoły dobrego poziomu. Ważne są również kółka zainteresowań, przyjazna atmosfera i pomoce dydaktyczne. Młodzież z tej szkoły nie pozostaje obojętna na kwestię wyposażenia technicznego szkoły oraz sprawiedliwych nauczycieli.

Analiza wyników dotyczących oczekiwań młodzieży gimnazjalnej wobec przyszłej szkoły średniej ujawnia kilka kluczowych priorytetów. Najczęściej podnoszonymi oczekiwaniami są wysoki poziom nauczania i dostępność kółek zainteresowań. Uczniowie kładą duży nacisk na jakość edukacji oraz możliwość rozwijania swoich pasji i zainteresowań poprzez dodatkowe zajęcia pozalekcyjne. Ważnymi aspektami są również przyjazna atmosfera i bezpieczeństwo w szkole, które są postrzegane jako fundament komfortu i efektywnego uczenia się.

Wymagania dotyczące wyposażenia technicznego szkoły oraz pomocy dydaktycznej są również istotne, choć mniej podnoszone niż wcześniej wymienione priorytety. Oczekiwania dotyczące dobrego przygotowania zawodowego wskazują na potrzebę praktycznego przygotowania do przyszłości, co może wiązać się z chęcią zdobycia umiejętności, które będą przydatne na rynku pracy.

W analizie regionalnej pojawiają się pewne różnice w oczekiwaniach uczniów. W Grabicach większość respondentów nie formułowała konkretnych wymagań wobec przyszłej szkoły średniej, jednak niektórzy z nich wskazali na znaczenie dobrego poziomu nauczania, kółek zainteresowań, nauki języków obcych oraz wyposażenia technicznego i przygotowania zawodowego.

W Brodach, uczniowie najwięcej uwagi poświęcili dobremu poziomowi szkoły i dostępności kółek zainteresowań. Bezpieczeństwo i przyjazna atmosfera również były ważne, co wskazuje na ich potrzeby związane z komfortem i bezpieczeństwem w środowisku szkolnym.

W Gubinie, uczniowie z gimnazjum nr 1 zwracają uwagę na ofertę kółek zainteresowań oraz przyszłe możliwości zatrudnienia po zakończeniu nauki. Przyjazna atmosfera, wysoki poziom edukacji, wyposażenie techniczne i pomoc dydaktyczna są również uznawane za istotne, co sugeruje szeroki wachlarz oczekiwań dotyczących zarówno jakości edukacji, jak i wsparcia w nauce.

W gimnazjum nr 2 w Gubinie, młodzież kładzie największy nacisk na dobry poziom szkoły, kółka zainteresowań, przyjazną atmosferę oraz pomoce dydaktyczne. Wyposażenie techniczne szkoły oraz sprawiedliwość nauczycieli również są postrzegane jako istotne, co może odzwierciedlać chęć uczniów do uczęszczania do szkoły dobrze wyposażonej i zarządzanej sprawiedliwie.

Podsumowując, wyniki wskazują, że uczniowie oczekują od przyszłych szkół średnich nie tylko wysokiej jakości nauczania i bogatej oferty dodatkowych zajęć, ale także przyjaznego i bezpiecznego środowiska szkolnego oraz odpowiedniego wsparcia dydaktycznego i technicznego. Różnice regionalne pokazują, że lokalne priorytety mogą wpływać na szczegółowe oczekiwania uczniów.

5/5 - (2 głosów)

System działań resocjalizacyjnych wobec młodzieży niedostosowanej społecznie

z części badawczej pracy mgr

W procesie resocjalizacji niezmiernie istotna jest także możliwość aktywnego spędzania wolnego czasu. Najbardziej ulubione formy spędzania wolnego czasu przez młodzież przedstawia tabela 21 i wykres 11.

Tabela 21. Sposoby spędzania wolnego czasu przez wychowanków

Odpowiedzi

 

 Lb. %
Uprawianie sportu 10 28,6
Rozwijanie zainteresowań 2 5,7
Czytanie książek 1 2,9
Oglądanie telewizji 15 42,8
Słuchanie muzyki 7 20,0
Ogółem 35 100,0

Źródło: badania własne

Wykres 11. Sposoby spędzania wolnego czasu przez wychowanków

Źródło: opracowanie własne

Największa liczba wychowanków – 42,8% czas wolny spędza głównie na oglądaniu telewizji, a co piąty na słuchaniu muzyki. Jedynie 10 osób, co stanowi 28,6% ogółu badanych deklaruje, że uprawia w tym czasie sport. Jedynie trzech chłopców spędza czas w inny sposób: 5,7% (2 osoby) rozwija swoje zainteresowania, a 2,9% (1 osoba) czyta książki.

Mając na uwadze fakt, że w Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym w Wałbrzychu działają różne sekcje tematyczne, gdzie młodzież mogłaby rozwijać własnezainteresowania zadano młodzieży pytanie o możliwości uczestnictwa w tego rodzaju zajęciach oraz o przyczynach braku zgłoszonego akcesu.

Tabela 22. Akces w różnego rodzaju zajęciach

Odpowiedzi

 

 Lb. %
Tak 12 34,3
Nie 23 65,7
Ogółem 35 100,0

Źródło: badania własne

Wykres 12. Akces w różnego rodzaju zajęciach

Źródło: opracowanie własne

Okazuje się, że młodzież niechętnie uczestniczy w zajęciach organizowanych przez Ośrodek. Odpowiedzi negatywnej udzieliło 65,7%. Najczęstszą przyczyną takiego stanu rzeczy są: brak atrakcyjnej formy zajęć oraz leniwość wychowanków. Tych osób, które biorą udział w tego rodzaju zajęciach jest 34,3%. Najczęściej biorą one udział w sekcji sportowej. Można jednak zauważyć, że nie wszyscy chłopcy, którzy w poprzednim pytaniu wskazali, że w chwilach wolnych uprawiają sport, bierze udział w sekcji sportowej.

Tabela 23. Zajęcia podczas których działania resocjalizacyjne przynoszą pożądane efekty

Odpowiedzi

 

 Lb. %
Prace społeczne wykonywane wspólnie z wychowawcą 10 28,6
Zajęcia o charakterze rozrywkowym 19 54,3
Zajęcia indywidualne 6 17,1
Nauczanie resocjalizujące 0 0,0
Ogółem 35 100,0

Źródło: badania własne

Analiza badawcza ujawniła, że ponad połowa chłopców – 54,3% uważa, że działania resocjalizacyjne przynoszą pożądane efekty w trakcie zajęć o charakterze rozrywkowym, co oznacza, że młodzież woli łączyć przyjemne z pożytecznym.  Ponad 28% osób jest zdania, że takim momentem są wykonywane wspólnie z przez wychowawców i wychowanków prace, np. na rzecz ośrodka czy środowiska lokalnego. Jedynie 17,1% ankietowanych woli brać udział w zajęciach o charakterze indywidualnym.

Następne interesujące mnie zagadnienie dotyczyło opinii wychowanków na temat zmiany ich zachowania po przybyciu do placówki. Uzyskane dane przedstawia tabela 24.

Tabela 24. Opinia badanych na temat zmiany zachowania po przybyciu do Ośrodka

Odpowiedzi

 

 Lb. %
Poprawiło się 12 34,3
Nie zmieniło się 14 40,0
Pogorszyło się 9 25,7
Ogółem 35 100,0

Źródło: badania własne

Wykres 13. Opinia badanych na temat zmiany zachowania po przybyciu do Ośrodka

Źródło: opracowanie własne

Największa liczba ankietowanych – 40,0% jest zdania, że ich zachowanie po przybyciu do Ośrodka nie zmieniło się. Sądzą tak głównie najstarsi ankietowani. Nieco mniej osób – 34,3% twierdzi że ich postępowanie uległo poprawie, natomiast 25,7% uważa, że pobyt w placówce nie wyszedł im na dobre. Poprawę swojego zachowania deklarują głównie najmłodsi respondenci.

Tabela 25. Opinia badanych na temat zachowania po powrocie do domu rodzinnego

Odpowiedzi

 

 Lb. %
Powrót do poprzedniego zachowania 12 34,3
Zmiana towarzystwa i zmiana swojego życia 10 28,6
Brak zdania 13 37,1
Ogółem 35 100,0

Źródło: badania własne

I choć w poprzednim pytaniu 34,3% ankietowanych stwierdziło, że jego zachowanie uległo poprawie, to jednak 28,6%  po powrocie do domu zamierza zmienić swoje życie izolując się od poprzedniego środowiska. Ponad 37% nie wie jeszcze, czy uczyni swoje życie innym, a 34,3% deklaruje powrót do poprzedniego zachowania.

Tabela 26. Opinia badanych na temat skuteczności pobytu w Ośrodku

Odpowiedzi 

 

 Lb. %
Tak 0 0,0
Mam nadzieję, że tak 8 22,8
Raczej trudno na to liczyć 3 8,6
Nie 5 14,3
Nie wiem 19 54,3
Ogółem 35 100,0

Źródło: badania własne

Wykres 14. Opinia badanych na temat skuteczności pobytu w Ośrodku

Źródło: opracowanie własne

Analiza badawcza wykazała, że 22,2% chłopców ma nadzieję, że pobyt w placówce zmieni ich życia na lepsze. 8,6% uważa, że trudno na to liczyć. Nieco ponad 14% deklaruje, że ich pobyt w Ośrodku nie odniósł żadnego pozytywnego skutku. Choć największa liczba ankietowanych – 54,3% udzieliła odpowiedzi „nie wiem” może to także świadczyć o tym, że nie są oni w pełni świadomi tego, co chcą w życiu robić, i w jaki sposób naprawdę pobyt wpłynął na ich dotychczasowe życie.

5/5 - (3 głosów)

Wykres stylów uczenia się

Wykres stylów uczenia się to narzędzie służące do opisu sposobu, w jaki dana osoba najlepiej radzi sobie z uczeniem się nowych rzeczy. Wykres stylów uczenia się zazwyczaj zawiera informacje o preferencjach danej osoby w zakresie metod i narzędzi uczenia się oraz o tym, w jaki sposób najlepiej przyswaja nową wiedzę. Wykres stylów uczenia się jest często stosowany w edukacji, aby pomóc uczniom i nauczycielom lepiej zrozumieć sposób uczenia się danej osoby i dopasować metody i narzędzia uczenia do jej potrzeb. Można go również stosować w pracy, aby pomóc pracownikom lepiej zrozumieć swój sposób uczenia się i skuteczniej się rozwijać.

Wykres stylów uczenia się jest graficznym przedstawieniem indywidualnych preferencji danej osoby dotyczących sposobów przyswajania informacji. Zazwyczaj przedstawia się go jako wykres kołowy, na którym każda z czterech głównych kategorii stylów uczenia się (wzrokowy, słuchowy, kinestetyczny i werbalny) jest przedstawiona jako kawałek koła.

Na przykład, jeśli ktoś preferuje styl uczenia się wzrokowy, wykres kołowy będzie wyglądał tak, że kawałek koła odpowiadający wzrokowemu stylowi uczenia się będzie największy. Natomiast, jeśli ktoś preferuje styl uczenia się kinestetyczny, kawałek koła odpowiadający kinestetycznemu stylowi uczenia się będzie największy.

Wykres stylów uczenia się jest przydatny dla nauczycieli, ponieważ pozwala im dostosować metody nauczania do indywidualnych potrzeb uczniów. Jest również przydatny dla uczniów, ponieważ pozwala im lepiej zrozumieć i zaakceptować swoje własne preferencje dotyczące sposobów przyswajania informacji oraz ułatwia proces uczenia się.

5/5 - (2 głosów)

Rozwój motoryczny w badaniach empirycznych

Rozwój motoryczny to proces, w trakcie którego dochodzi do ukształtowania się sprawności ruchowej i koordynacji ruchów u dzieci. Badania empiryczne na temat rozwoju motorycznego polegają na zebraniu danych i informacji na ten temat za pomocą różnych metod badawczych, takich jak ankiety, wywiady, testy czy obserwacje. Badania empiryczne na temat rozwoju motorycznego mogą pomóc w zrozumieniu, jakie czynniki wpływają na rozwój motoryczny dzieci, jakie są normy rozwoju motorycznego u dzieci w różnym wieku i jakie są najlepsze sposoby na wspieranie rozwoju motorycznego dzieci

Badania empiryczne na temat rozwoju motorycznego mogą być prowadzone przez różne instytucje, takie jak uniwersytety, instytuty badawcze czy organizacje pozarządowe. Ważne jest, aby takie badania były prowadzone zgodnie z zasadami etyki badawczej i przestrzeganiem praw dziecka.

Przemiany systemowe zmuszają polskie rodziny do modyfikacji stylu i tempa życia. Nie wszyscy w tej sytuacji zapewniają właściwe oparcie, uwagę i czas swoim dzieciom. W pogoni za dobrami materialnymi a często tylko za zapewnieniem rodzinie podstawowych środków materialnych rodzice oczekuj ą od szkoły, że przejmie ciężar wychowania na siebie i zatroszczy się o wszechstronny rozwój dzieci i młodzieży, w tym też o jego aktywność fizyczną.

Współczesna szkoła powinna starać się wykształcić człowieka sprawnego, zdrowego, ale również myślącego, wrażliwego, otwartego i kreatywnego. Człowieka doskonalącego swoj ą osobowość pod względem intelektualnym i motorycznym, umiejącego dbać o zdrowie i potencjał fizyczny. Ważną rolę spełnia w tym procesie szeroko pojęta kultura fizyczna. Jej miejsce i funkcja wiąże się nierozerwalnie z ogólnym rozwojem cywilizacji, z zaspokajaniem potrzeb indywidualnych człowieka jak i całych społeczeństw. Podstawowym celem kultury fizycznej jest zapewnienie ogółowi społeczeństwa możliwości uprawiania różnych form aktywności fizycznej stanowiących istotne wsparcie dla rozwoju fizycznego, psychicznego i społecznego, w wymiarze i zakresie dyktowanym potrzebami biologicznymi człowieka.

Kultura fizyczna i sport stanowią w dzisiejszym społeczeństwie zasadniczą sferę kultury życia każdego człowieka. Wychowanie w kulturze fizycznej i sporcie powinno być jedną z podstawowych dziedzin przygotowuj ących człowieka do życia w społeczeństwie. Szczególnie ważną rolę do spełnienia ma kultura fizyczna wśród dzieci i młodzieży szkolnej, u której następuje intensywny rozwój fizyczny i psychiczny. Aktywność ruchowa kształtuje charakter, rozwija fizycznie i wzbogaca osobowość.. Stale rosnące wymagania w dziedzinie zaspokajania potrzeb kultury fizycznej społeczeństwa, nakazuj ą poszukiwanie coraz lepszych i skuteczniejszych sposobów organizacji aktywności ruchowej dzieci i młodzieży. Ogromną rolę odgrywa w tym procesie współczesna szkoła i środowisko rodzinne dziecka. Im lepsze warunki stwarza szkoła i rodzina, tym rozwój motoryczny dziecka przebiega harmonijnie.

Rozdział 3 zawiera analizę badań zdolności motorycznych chłopców i dziewcząt w wieku 6 i 7 lat. Badania polegały na przeprowadzeniu czterech sprawdzianów motorycznych wg baterii testów B.Sekity.

5/5 - (2 głosów)